شمارهٔ ۳۲

هوش مصنوعی: ای خوشبختی، زیبایی و زینت را بر قامت تو به صورت لباس زیبا و دلربا بافته‌اند.

هوش مصنوعی: عشق تو چون بر در دلم کوبید، شوق و آرزو مرا از خانه بیرون کرد و صبر و شکیبایی را از من گرفت.

هوش مصنوعی: اگر چهره‌ات را ببینم، ای جانم، نگرانم که اشک‌هایم آتش بینایی‌ام را خاموش کند.

هوش مصنوعی: اگر همه ذرات جهان به خورشید تبدیل شوند، باز هم بدون دیدن تو، برای عاشق دیوانه، نه روزی وجود دارد و نه شبی.

هوش مصنوعی: اگر مگس هم بخواهد صحبت با شیرینی را ترک کند، من هم دیوانه‌وار عاشق کوی تو را ترک می‌کنم.

هوش مصنوعی: وقتی طمع و خواسته‌های من تلخی می‌آورد، لب‌های شیرین تو همچنان وجود دارد که می‌تواند طعم شیرینی را به من بچشاند.

هوش مصنوعی: دهان تنگ تو مانند ذره‌ای است که در سایه پنهان شده و از خود، تهمت وجود را انکار کرده است.

هوش مصنوعی: با صبر و حضور زیرکانه‌ات، می‌توانی به راحتی دشمنان را از پای درآوری و سپر دفاعی‌ات را در برابر حملات‌ شدید آنها به کار بگیری.

هوش مصنوعی: عشق و جذبهٔ نرگس تو در کوچه‌های مجاورت، به قدری قوی است که حتی آهوی وحشی را هم به دوستی با سگان می‌آورد.

هوش مصنوعی: برای تو باید جان و دین را فدای تو کرد، زیرا تو به اندازه‌ای با ارزش هستی که طلا و زر دنیایی را به هیچ می‌انگاری.

هوش مصنوعی: اگر شعر من و زیبایی تو را دیده بودی، می‌گفتی این نهایت زیبایی و هنر سخن گفتن است.

هوش مصنوعی: شاعر به بیان حس و حال خود در تنهایی می‌پردازد. او تشبیه می‌کند که مانند شمعی در تاریکی خیالات خود روشن است و همین روشنایی، او را از غم و اندوه دور می‌کند؛ بنابراین، اگر روزی نباشد، شب‌های تنهایی برای او چندان نگران‌کننده نیست.

هوش مصنوعی: مرد نادان از درد و رنج بی‌خیال بود، مانند کودکی که بازی می‌کند و مانند تخته‌ای که در دفتر دانایی، هیچ آگاهی ندارد.