شمارهٔ ۱۵۹

هوش مصنوعی: چشم تو چه چیزی به جز دل تیره و سیاه دارد؟ تو دل‌ها را می‌ربایی و هیچ نگاهی به آن‌ها نداری.

هوش مصنوعی: ای آفتاب، بدون وجود تو روز من که روشن است، در شبی که ماهی در آسمان نیست، بی‌فروغ می‌شود.

هوش مصنوعی: با وجود اینکه چشمه نور و روشنایی خورشید بسیار زیباست، اما هیچ چیز نمی‌تواند به زیبایی چهره تو باشد.

هوش مصنوعی: در میان تمام ستاره‌های درخشان، هیچ‌کدام به اندازه‌ی تو شایسته‌ی این میدان نیستند و برابری نمی‌کنند.

هوش مصنوعی: بدون حضور تو، فروشنده بر بالای خورشید بازی شطرنجی را ترتیب می‌دهد که در آن حسن، هیچ مقام و ارزشی ندارد.

هوش مصنوعی: عاشق تو به دنبال مقام و موقعیت در نظر مردم نیست، مانند مرده‌ای که سر ندارد و غم او کلاهی برای پوشاندن درد و رنجش ندارد.

هوش مصنوعی: اگر کسی از کنار تو برود، دیگر راهی برای بازگشت نخواهد داشت، و اگر هم به درخانه‌ات بیاید، باز نمی‌تواند ورود پیدا کند.

هوش مصنوعی: هر کس که به جز در این درگاه پناهی ندارد، اگر به دروازه مردم نزدیک شود و مانند سگی به او حمله کنند، باید محکم و استوار باقی بماند.

هوش مصنوعی: هر کسی که از تو فرار کند، در سراسر جهان جایی برای فرار ندارد غیر از تو.

هوش مصنوعی: درد تو شدت پیدا کرده و من، که بنده‌ای ناتوان هستم، توانایی ناله کردن هم ندارم و مجال آه کشیدن برایم نیست.

هوش مصنوعی: ما از وصال تو چیزی به دست نیاوردیم، مانند این است که خرمن گندم برای گاوی کاه ندارد.

هوش مصنوعی: در اشعار سیف، از میان خوبی‌ها و بدی‌ها، تنها معذرت‌خواهی توست که از همه چیز مهم‌تر است.

هوش مصنوعی: دل به غم تو سپرد، زیرا اگر پادشاهی وجود نداشته باشد، دیگر هیچ سرزمینی رونق و آبادانی نخواهد داشت.