شمارهٔ ۱۷۲

هوش مصنوعی: کسی که به خاطر نام تو از جان خود فدا نمی‌کند، هرگز عشق واقعی در دلش جا نخواهد گرفت.

هوش مصنوعی: دل او دیگر نشانی از زندگی ندارد، چرا که کسی که در عمق غم تو فعالیتی نکرده، هنوز جان ندارد.

هوش مصنوعی: کسی که روشنایی خوشبختی به او نتابیده است، با عشق تو نمی‌تواند عقل خود را کنترل کند و به درستی هدایت شود.

هوش مصنوعی: هر کسی که در دام محبت تو گرفتار شده، حتی اگر با تیزی شمشیر هم ضربه ببیند، همچنان سرش را بالا نگه می‌دارد و افتخار می‌کند.

هوش مصنوعی: کسی که به خاطر عشق و محبت، دلش را از دنیا جدا کرده و جانش را فدای دوستی کرده باشد، آدمی پاک و خالص نیست؛ چرا که در این حالت، هیچ تلاشی برای تطهیر و پاک شدن از آلودگی‌ها نکرده است.

هوش مصنوعی: کسی که جان خود را در راه پیوستن به تو فدا کرد، در این معامله ضرر نکرد.

هوش مصنوعی: عاشق وقتی از خود رها شد و به مرحله‌ای از عشق رسید، حتی اگر در حالت گرسنگی هم باشد، به دنبال چیزی نمی‌گردد که بخورد. او همچنان در حالتی از سکوت و آرامش به سر می‌برد و نیازی به آن لقمهٔ خاص ندارد.

هوش مصنوعی: عشق تو آرامش را از مرد گرفت و موجب شد او همواره در خطر باشد، همان‌طور که صیاد هرگز نمی‌تواند شکار خود را به سلامت نگه دارد.

هوش مصنوعی: کسی که دلش با آتش عشق تو روشن است، هرگز دستش را به آب تیره این دنیا نمی‌زند.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس، حتی در سختی‌ها و مشکلات، از عشق و محبت نمی‌تواند فرار کند. عشق مانند دانه‌ای است که در دل می‌افتد و به رشد خود ادامه می‌دهد، بی‌آنکه شکایت کند یا ناله‌ای سر دهد.

هوش مصنوعی: ای کسی که از عشق آن معشوق به خود می‌بالید، بدان که او از رویا و خودخواهی حتی نگاهی به جهان نیفکنده است.

هوش مصنوعی: از دنیا دل بکن و از آن دوری کن، چون که مانند اصحاب کهف در غار برده‌ای، حتی اگر سگ هم نان را ترک کند، به مقصد نخواهد رسید.