شمارهٔ ۵۰۰

هوش مصنوعی: ای ماه آسمان، روشنایی تو چنان جلوه‌ای دارد که ستارگان از دیدن تو حیرانند و آب‌های زلال از زیبایی تو کدر شده‌اند.

هوش مصنوعی: در نگاه تو جلوه‌ای از چهره‌های مردم دیده می‌شود و در چهره تو، نگاه مردم به تو خیره مانده است.

هوش مصنوعی: بر روی دامن تو، جواهری به زیبایی درخشان است و ماه، درخشش خود را از خوشبویی زنجیری که بر تن توست، می‌گیرد.

هوش مصنوعی: چشم‌های تو مانند نرگس زیبا و دل‌نواز است و لب‌های تو که مانند لعل می‌درخشد، شیرینی و لطافت خاصی دارند.

هوش مصنوعی: در درون من همواره به تو گرایش دارم، اما رقیب تو از من ناامید است.

هوش مصنوعی: سخنان شیرین تو با ما تلخ شده است، اما به مرور زمان این تلخی از بین می‌رود و دوباره شیرینی می‌یابد.

هوش مصنوعی: سیف پس از شکست، مانند لشکری که از دشت و بیابان عقب‌نشینی کرده، بازگشته است.