شمارهٔ ۳۸۹

هوش مصنوعی: هر شبی که می‌گذرد، اشک از چشمانم سرازیر می‌شود، چون یارم از کنارم رفته است.

هوش مصنوعی: امروز چرا باید اشک بریزم، وقتی که به خاطر عشقش دلم شکست و زخم خونی بر قلبم به جا گذاشت؟

هوش مصنوعی: از شدت گریه، دیده‌ام از کار افتاد و با دست‌هایم هم از کار افتادم و دیگر قدرت انجام هیچ کاری را ندارم.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که امسال کمکی از اشکی که سال گذشته از چشمانم ریخته شده، نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: وقتی که او از کنار من دور شد، چشمانم از اشک پر شد و کنارم پر از غم و اندوه گردید.

هوش مصنوعی: من داستان زندگی‌ام را با رنگ قرمز روی زمین می‌نویسم و این کار را از چشم‌هایم انجام می‌دهم.

هوش مصنوعی: از شدت اندوه و غم، هر لحظه اشکی از چشم‌هایم می‌ریزد و دلم به شدت می‌سوزد.

هوش مصنوعی: غم من مانند غواصی است که در اعماق دریا غوص می‌کند تا دانه‌ای از مروارید را از چشمانم بیرون بیاورد.

هوش مصنوعی: به خاطر این خواسته و نگاه تو، هم نارضایتی دارم و هم شکرگزاری. اما از چشم کسی به تو نگاهی نمی‌کنم.

هوش مصنوعی: از آن شب که تو را مانند شمشیر دیدم، هر شبی می‌گذرد و من همچنان از چشمانم گریه می‌کنم.