شمارهٔ ۳۹۸

هوش مصنوعی: اگر به خاطر راه تو باشد، برای من خاک مانند جواهر ارزشمند است و اگر راز دست تو باشد، آن زهر را مانند شکر شیرین می‌دانم.

هوش مصنوعی: کسی که در این مسیر قدم می‌گذارد، اگر مانند شتر باشد، من او را به سوی کعبه و نزدیکی به تو راهنمایی می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگرچه کعبه، محل قبله و نشانه قرب توست، اما اگر مرا به سوی تو هدایت نکند، از آن روی برمی‌گردانم.

هوش مصنوعی: اگر از مقام ابراهیم خبری به من نرسد، پس می‌دانم که شتر و کعبه نیز سنگ هستند.

هوش مصنوعی: اگر عشق تو مرا به سختی تهدید کند، شکست‌ناپذیر نیستم، حتی اگر در حال نشئه‌ی شوق باشم و راز دل را درک نکنم.

هوش مصنوعی: اگر که من آسمان بودم و فرمانروایی می‌کردم، می‌دانستم که عشق، سپاه ستاره‌ها را شکست می‌دهد و پیروزی را به دست می‌آورد.

هوش مصنوعی: اگرچه یک زبان نمی‌تواند به خوبی حق تو را بیان کند، اما من با صد زبان مختلف تو را ستایش می‌کنم اگر تو را بشناسم.

هوش مصنوعی: در تو ویژگی‌های زیبای زیادی وجود دارد و تنها نمی‌توان به حسن تو اشاره کرد؛ درست مانند درختی که فقط شکوفه‌اش اهمیت ندارد، بلکه چیزهای دیگری نیز در آن وجود دارد.

هوش مصنوعی: هرگونه نیازی که دارم، باید به وسعت دیوار بر تو بسته باشد و تنها در تو راهی پیدا شود. اگر من راهی جز این داشته باشم، نمی‌دانم.

هوش مصنوعی: من برای خود را از قید زندگی دنیوی رها کردم و به عشق تو مشغول شدم، به طوری که دیگر هیچ‌چیز برایم مهم نیست و همه مسافرت‌ها را در دل خود می‌دانم.

هوش مصنوعی: به کوی دوست، روز و شب هیچ تفاوتی ندارد و من نمی‌دانم که آیا شب است یا صبح، فقط می‌دانم که در آنجا هستم.

هوش مصنوعی: بین ما و شما مانع و فاصله‌ای وجود دارد که به نام سیف فرغانی شناخته می‌شود، هرچند که من از تو بی‌خبرم، اما تا این حد می‌دانم.