شمارهٔ ۳۷۹

هوش مصنوعی: وقتی که حجاب از چهره‌ات را کنار بزنی، جانم به لب می‌رسد و اگر کم‌رویی کنی و فقط کمی به من نظر بیندازی، باز هم جانم به لب می‌رسد.

هوش مصنوعی: از شادی نزدیکی و از غم دوری، گاهی از وصال می‌میرم و گاهی از جدایی.

هوش مصنوعی: چرا باید غمگین باشم وقتی که بی تکیه‌گاهی مرگ نزدیک است، اما اگر حمایت و یاری داشته باشم، از مرگ در آرامش و راحتی می‌گذرم.

هوش مصنوعی: تو همچون دام من هستی و من مانند پرنده‌ای هستم که به تو وابسته‌ام؛ اگر از تو جدا شوم و رهایی یابم، برایم مانند مرگ خواهد بود.

هوش مصنوعی: چهره زیبای تو مانند شمعی است که درخشندگی‌اش موجب روشنی است و من نمی‌خواهم بدون این روشنایی زندگی‌ام به پایان برسد.

هوش مصنوعی: سر خودم را به شمع نزدیک کردم و به خودم گفتم که همچون پروانه در نور شمع از دنیا بروم.

هوش مصنوعی: تو برای من همچون برگ درختی هستی و نمی‌دانی که من بی‌گل و در فقر و تهی‌ دستی دچار مرگ می‌شوم.

هوش مصنوعی: وجود تو به عنوان طبیب در کنار من باعث می‌شود که هیچگاه از بی‌درمانی در نروم.

هوش مصنوعی: اگر نتوانم در این خانه وارد شوم، مانند سگی که در دروازه نشسته و از گدایی می‌میرد، در اینجا به شدت ناامید و رنجور خواهم بود.

هوش مصنوعی: اگر در آن مکان به خدمت بیایم و درباره‌ی مزایای تو شعر بگویم، جانم را فدای آن می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر نتوانم توصیف لیلی را مانند مجنون بیان کنم، خوب است که به بلبل بپردازم و به خاطر او بمیرم.

هوش مصنوعی: اگر نتوانم به وصال محبوب برسم، بهتر است که در مقام سلطنت بمیرم.

هوش مصنوعی: من هیچ‌گاه منفصل و غریبه نیستم، مانند سیف، و این برای من کافی است که با رفاه و کامیابی آشنا هستم؛ حتی اگر از دنیا بروم.