شمارهٔ ۲۸۶

هوش مصنوعی: زمانی که من از پادشاه دنیا دور ماندم، مانند بلبلی شدم که از باغ دور افتاده است.

هوش مصنوعی: چهره‌ی زیبای ماه همچون خورشید درخشان است و گویی این زیبایی از آسمان به زمین منتقل شده و در اینجا باقی مانده است.

هوش مصنوعی: ما آرزوی دشمنان را از جدایی تو نداریم، پس دیگر از دوستان دور نشو.

هوش مصنوعی: شادی ما ناشی از دل بیمارمان است، همان‌طور که سلامتی از وضعیت جسمی ناتوان دور است.

هوش مصنوعی: چهره تو باعث زیبایی و سرزندگی مجلس ماست؛ امیدوارم هرگز از این مجال دور نشوی، چون گل‌هایی که از باغ جدا شوند.

هوش مصنوعی: اگر از تو جدا شوم، حال و روز من چه خواهد شد؟ وقتی که بدن از جان دور شود، چه حالتی خواهد داشت؟

هوش مصنوعی: من با زبانی شیرین صحبت می‌کنم، اما تلخی‌ام از این است که از لبانی شیرین و مطبوع دور هستم.

هوش مصنوعی: من بدون محبوبم، مثل فرهادی که از لب شیرین دور است و دلی پر از حسرت دارد.

هوش مصنوعی: سرنوشت و تقدیر، کنترل کننده‌ی مسیر زندگی ماست، و اگر به شوق و اشتیاق خود توجه نکنیم، شهر زیبای اصفهان برای ما دور از دسترس خواهد بود.

هوش مصنوعی: هر چند که به خاطر زیبایی‌ات به تو نگاه می‌کنم، اما چشمانم از تو دور است.

هوش مصنوعی: وقتی که در یاد تو هستم، هیچ چیزی نمی‌تواند مرا از خودم دور کند، حتی اگر کسی خود را عارف بداند.

هوش مصنوعی: هرچند که سیف فرغانی به تو نزدیک است، اما مانند شخصی است که از آب زلال دور است و تشنه می‌باشد.

هوش مصنوعی: اگر سگی از در سنگی رو برنگرداند، حتی اگر تو او را از این آستان دور کنی، باز هم برنمی‌گردد.