شمارهٔ ۳۹۷

هوش مصنوعی: اگر روزی فرصتی بیابم تا در مقابل تو سر به زیر بگذارم، هرچند که شاید لیاقت نثار کردن تو را ندارم، جانم این خواسته را دارد.

هوش مصنوعی: در مقابل گل زیبایت مانند شاخه‌ای در پاییز هستم، با این حال از این که از عشق تو بی‌برگ و پژمرده‌ام، به شدت از حسرت و اندوه پُر شده‌ام.

هوش مصنوعی: من گفتم که با جمعیت و همراهی تو مانند آب روانم کن، اما بادی که همراه داری مرا مانند خاکی پراکنده و بی‌ثبات می‌کند.

هوش مصنوعی: از تو سپاسگزارم به خاطر نعمت‌هایی که به من داده‌ای، زیرا نمی‌توانم تو را به اندازه کافی یاد کنم. همچنین، صبر و تحملی که از تو دارم، به قدری زیاد است که قادر به انجام کارهایم نیستم.

هوش مصنوعی: در کارهای تو هیچ کمکی از یاران به من نمی‌رسد، ای همه کمک‌ها، مرا از آنها دور نکن.

هوش مصنوعی: اگر عشق به گونه‌ای باشد که صد جان را از من بگیرد، این جان من است که با تو باقی مانده‌ام.

هوش مصنوعی: ای دلبر، تو به من یاد می‌دهی که در هر تصویری که می‌بینم و هر نوشته‌ای که می‌خوانم، جانم را پرورش می‌دهی.

هوش مصنوعی: من مانند ابر، از دوری تو می‌گریم، ولی وقتی که به وصالت برسم، مانند گل که شکوفه می‌زند، شاد و خندان خواهیم بود.

هوش مصنوعی: پرنده‌ای آزاد و قدرتمند به سوی افق‌های بلند پرواز کرده است و نمی‌توانی او را با دستان خود به خودت نزدیک کنی، هرچند که من تو را صدا می‌زنم.

هوش مصنوعی: من پرنده‌ای هستم و هرگز از این شهر پر نخواهم گرفت. در این فصل سرد، بی‌برگی شاخ گل، نشانگر غم و تنهایی من است.

هوش مصنوعی: من در جستجوی وصل تو مانند تکه‌ای نیمه‌خاکی و بی‌حاصل هستم، که حتی باران هم نمی‌تواند آن را سیراب کند.