شمارهٔ ۳۷۴

هوش مصنوعی: من هدیه‌ای از دل خود جدا می‌کنم و به سوی محبوب می‌برم. اگر او نیز بگوید جانم را بده، من بی‌چون و چرا از او پیروی می‌کنم.

هوش مصنوعی: من چیزی جز جان خودم ندارم و به همین خاطر، اگر نتوانم در بارگاه سلیمان به اندازه یک پای ملخ خدمتی کنم، عذرخواهی مرا بپذیر.

هوش مصنوعی: من فکر می‌کردم که عشق دوست کار راحتی است، اما اکنون با بار سنگینی مواجه شدم که با سختی و ناپایداری آن را به دوش می‌کشم.

هوش مصنوعی: اگر کسی بخواهد به من آسیب بزند، هرگز از او نمی‌گریزم، زیرا با دوستم توافق کرده‌ام که تا پایان این راه همراه باشم.

هوش مصنوعی: هر شب با صدای سگان به کوی محبوب می‌روم و به صدای بلبلان، راهی به سمت باغ می‌یابم.

هوش مصنوعی: دوست من هر بار که به فکر او می‌افتم و سرم را در گریبان می‌کنم، پای خود را در دامن من می‌گذارد.

هوش مصنوعی: تا زمانی که غم او مرا تحت تأثیر قرار داد، در میدان زندگی به راندن چالاکی پرداختم و از پادشاهان هر زمان، سهم خود را از خوشبختی می‌برم.

هوش مصنوعی: در محضر آن کسی که دل‌ها را می‌رباید، مانند سیف فرغانی، گفتار گوهری را به سوی منبع آن، و مرواریدها را به عمان می‌برم.

هوش مصنوعی: من از روی وفا می‌گویم، ای کسی که مظهر صفا هستی، من به تو عشق می‌ورزم، حتی اگر به من زحمت برسانی، چون این درد و رنج را از محبوبم می‌پذیرم.