شمارهٔ ۳۶۴

هوش مصنوعی: به جایی آمدم که در آن دوستانم جمع هستند و من هم به خاطر عشق و محبت به آنجا آمده‌ام. مثل پروانه‌ای که به شمع نزدیک می‌شود، من نیز با تمام وجود به این عشق نزدیک شده‌ام.

هوش مصنوعی: عشق تو در وجود من وارد شد و من از پرده‌ها و موانع خود گذشتم و اکنون به اینجا آمده‌ام تا آن راز را کشف کنم.

هوش مصنوعی: مدت‌ها در جمع تو مانند نی ساکت و خاموش بودم، تو بر لبان من سکوت گذاشتی، اما اکنون با صدایی بلند به سخن آمده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر به من لطف کنی یا به من آسیب برسانی، هرگز شکایت نخواهم کرد؛ زیرا با تمام وجود و تسلیم به هر شرایطی که باشد، به اینجا آمده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر به من آتش مار زدی، من با وجود سوختن خندان شدم، چون وقتی گردن شمع را بریدی، باز هم با سربلندی و زیبایی آمدم.

هوش مصنوعی: من سر را به زیر پا گذاشتم تا به خواسته‌ام برسم، وقتی که بال و پرم را رها کردم، آنگاه توانستم پرواز کنم.

هوش مصنوعی: اگرچه به خاطر شوق تو اشک‌هایی می‌ریزم، مانند ابر، اما از هیجان عشق تو به آتش درآمده‌ام.

هوش مصنوعی: من انسان فقیر و نیازمندی هستم که برای دریافت محبت و کمک دیگران به در خانه آنها آمده‌ام. مانند سگی که برای به دست آوردن لقمه‌ای غذا، به سوی در باز می‌دود، من نیز به خاطر محبت و مهربانی به در خواهش وارد شدم.

هوش مصنوعی: سیف فرغانی می‌گوید: بیا و خون من را بریز، زیرا من به خاطر کشتن خودم با تو همراه شده‌ام.