شمارهٔ ۲۱۰

هوش مصنوعی: ماه و آفتاب هرچند که چهره‌های زیبایی دارند، ولی در برابر آن چهره نیکو، مانند تصویری روی دیوار به نظر می‌رسند.

هوش مصنوعی: چهرهٔ زیبای تو، شکوه و زیبایی تو را به نمایش می‌گذارد و این انسان‌های زیبا بدون جمال و زیبایی تو، مانند درختانی بی‌میوه هستند.

هوش مصنوعی: تو آیت روشنی هستی که مفهومی عمیق و محکم دارد، اما دیگران همچون حروفی پراکنده‌اند که معنایشان را نمی‌دانم.

هوش مصنوعی: موهای تو مانند زنجیری است که دل‌های بسیاری را به خود جذب کرده و من نیز یکی از دیوانگانی هستم که به خاطر تو گرفتار این زنجیر شده‌ام.

هوش مصنوعی: یک نفر گفت که عاشقان به نزد معشوق به‌طور راست و صادق می‌روند، چرا که در دل آنها ایمان مانند دنیایی که دارند، محکم و برقرار است.

هوش مصنوعی: گفتم چرا این شخص به چشم دیگران توجهی ندارد، آیا نمی‌بینی که همه به خاطر او مشکل دارند و بیمار شده‌اند؟

هوش مصنوعی: احتیاط کن از چشم‌نظر مردم، زیرا آن‌ها تو و ما را می‌بینند و اگر خوب بنگرند، بیگانگان به نظر خواهند آمد.

هوش مصنوعی: شاید در روز، عده‌ای در خیابان تو بخوابند، اما شب وقتی که تو خوابیدی، مثل سگ‌های نگهبان بیدار می‌شوند و از تو مراقبت می‌کنند.

هوش مصنوعی: اگر در راه خدمت به دیگران دنبال ثروت باشی، درها برایت باز می‌شود و اگر با رغبت جان‌فشانی کنی، جانت را به راحتی تقدیم می‌کنند.

هوش مصنوعی: اگر کسی به خواست تو پاسخی ندهد، مانند این است که روزه‌اش را نگه داشته است. عشق تو مانند نماز واجب است، پس چرا اجازه می‌دهند که به آن پرداخته نشود؟

هوش مصنوعی: نگو که عشق تو تنها زیبایی است، زیرا در مسیر رسیدن به آن، خارهایی نیز وجود دارند که نشان از سختی‌ها دارند و این زیبایی‌ها نیز ممکن است دردسرساز باشند.

هوش مصنوعی: اگر همه مانند پرندگانی با چشمان تیزبین باشند، اما تو را نبینند، این نادانی و بدحالی آنهاست که آینه وجودشان را کثیف کرده است.

هوش مصنوعی: اجازه نمی‌دهم که چیزی از من دور شود، مانند نفس گرمی که دارم. پس با تو در یک مکان، لحظه‌ای نفس بکش.

هوش مصنوعی: هرچند ممکن است عمر من در خدمت تو به پایان نرسد، ولی عمر واقعی زمانی به حساب می‌آید که در کنار دوست سپری شود.

هوش مصنوعی: هر کسی که در این مسیر قرار بگیرد، کار او به خود او مربوط است و تو مانند دیگران بی‌کار هستی.