شمارهٔ ۳۷۸

هوش مصنوعی: اگر بتوانم یک شب از عشق تو بهره‌مند شوم، همواره از شیرینی لب‌هایت برای زندگی‌ام استفاده می‌کنم.

هوش مصنوعی: چه اهمیتی دارد که هزار بار شکست خورده‌ام، اگر بتوانم از لب‌های شیرین تو طعم محبت را بچشم؟

هوش مصنوعی: دل من در این غم سوخت، بگو تا اگر امیدی به تو دارم، از خیال آن دست بردارم.

هوش مصنوعی: اگر تو شکار من نشوی، من جانم را فدای تو می‌کنم و بر دل خودم دانه‌ای گذاشته‌ام که با آن دام عشق را بگیرم.

هوش مصنوعی: از لبان زیبات بوسه‌ای می‌خواهم و اگر مرا ندهی، به طریقی دیگر به آن خواسته‌ی خود می‌رسم.

هوش مصنوعی: من در کوی تو ساکن هستم و دل نمی‌خواهد که از یاد تو و جمال تو فاصله بگیرم.

هوش مصنوعی: آوای غم‌انگیز پرنده صبح مرا بیدار کرد و نتوانستم به طور کامل از زیبایی تو لذت ببرم.

هوش مصنوعی: شمایل و زیبایی تو هر بار زیباتر و منحصر به فردتر از قبل است. بگو که من از کدام یک از این زیبایی‌ها دل را انتخاب کنم.

هوش مصنوعی: من تا چه زمانی باید درباره شرم تو صحبت کنم؟ و کی حجاب تردید را از سخن خود کنار می‌زنم؟

هوش مصنوعی: هرگاه که نام تو را بیاورم، مثل سنگ قیمتی (لعل) زیبایی‌ام افزایش می‌یابد و اگر از درخشش تو بهره‌مند شوم، مانند شمعی روشن و تابناک می‌شوم.

هوش مصنوعی: مرا به خواسته‌ام برسان از لبان خود، هرچند که من امیدی به دریافت این خواسته از تو ندارم.

هوش مصنوعی: اگر تو به من لطف کنی و مرا با محبت خودت مورد خطاب قرار دهی، حتی اگر دیگران به من بدی بگویند، من آن را به هزاران سلام تو ترجیح می‌دهم.

هوش مصنوعی: خدمتگزار تو، سیف فرغانی، می‌گوید که من آماده‌ام تا بار مسئولیت تو را همانند یک غلام به دوش بکشم.