شمارهٔ ۲۵۰

هوش مصنوعی: دل من مانند بلبل به گل‌های رنگارنگ تو نیاز دارد و مشتاق زیبایی‌های توست.

هوش مصنوعی: من فقط به تو فکر می‌کنم و هیچ‌کس دیگری برای من اهمیت ندارد. مثل طوطی که شکر می‌خواهد، زاغ در عوض سرگین می‌طلبد.

هوش مصنوعی: بر روی میزی که برای ما نان و غذا گذاشته‌اند، ما هم همانند گدا، ظرفی از طلا خواهیم داشت.

هوش مصنوعی: جهان برای تو سعادت را آرزو کرده است و ویس نیز برای رامین خواهان است.

هوش مصنوعی: در میان باغ‌ها درختان بسیاری وجود دارد، اما باغ ما درختی دارد که از نقره ساخته شده است.

هوش مصنوعی: من زیبایی‌های جهان را می‌بینم، اما تو را نمی‌بینم. این جهان به نظر با ادراک من پر از زیبایی است، اما چشم من تنها به سوی تو نمی‌نگرد.

هوش مصنوعی: در نوع بشر چنین زیبایی کجاست؟ کسی که نور چهره‌اش مانند ماه است، از چه ستاره‌ای خواهد آمد؟

هوش مصنوعی: دل این بنده دیوانه بی‌خبر از آن است که زنجیرهایی را که به خود بسته، به خاطر آن زلف سیاه و زیبای محبوبش می‌خواهد.

هوش مصنوعی: هر کسی که در مسیر تو قدم بگذارد، سرش را در پایگاه تو قرار می‌دهد و از تو بهره‌مند می‌شود.

هوش مصنوعی: تو هم مانند من عاشق هستی، اما اگر بخواهی این عشق را کجا بگذاری و با چه ظرفی آن را نشان خواهی داد؟

هوش مصنوعی: تو مانند سیف فرغانی، آن دل زیبا و دلنشین را که در عذاب و غم است، به دست می‌آوری.