شمارهٔ ۳۷۳

هوش مصنوعی: ای معشوق، من تنها به خاطر زیبایی‌ات آرزو نمی‌کنم، چرا که مانند تو، من نیز خواسته‌های زیادی دارم که مانند مگس‌ها به دور من می‌چرخند.

هوش مصنوعی: خوشبختی من از عشق تو به کسی که دو پادشاهی دارد به من می‌رسد. این شانس از آن من نیست، اما من همچنان این آرزو را دارم.

هوش مصنوعی: بهای ارزشمند پیوستن به معشوق، تنها برای پادشاهان نیست. من زمانی می‌توانم به آن دست یابم که جان و دل را در دست داشته باشم.

هوش مصنوعی: به خیابان نگاه کردم و دیدم که چندین فرد، چندین سگ دارند. اما نزد من تنها تو هستی که به درد من می‌خوری؛ اگر غیر از تو کسی داشته باشم، آن را نمی‌خواهم.

هوش مصنوعی: تو وعده داده‌ای که مرا ببوسی، اما سال‌ها گذشته و من هنوز در قفس مانند طوطی در انتظار بوی آن شکرینی هستم.

هوش مصنوعی: حال من امروز مانند صبح است که در میانه‌ی وصال و جدایی قرار دارم. تو که در مقابل من هستی، شب را چگونه می‌بینی، در حالی که من از پشت سرم، خورشید را دارم؟

هوش مصنوعی: غریب نیست اگر از شعرم بمیرم، چون در دل من شوری وجود دارد و عشق تو را در خود حس می‌کنم و دمی که می‌زنم، حس سوزی درونم احساس می‌شود.

هوش مصنوعی: از عشق تو، من که بیچاره‌ام، با اشک‌هایم زمین را تر کردم، ولی نمی‌دانستم که در چشمانم چه قرصی از درد وجود دارد.

هوش مصنوعی: اگر بخواهم نام سیف فرغانی را بیاورم و از سخن او بگویم، مناسب است تا شنونده بفهمد که من هم از زیبایی‌ها و لطافت‌ها در زندگی‌ام صحبت می‌کنم.