شمارهٔ ۳۳۴

هوش مصنوعی: ای کسی که هرگز یاری از دوستانت نداشتی، اکنون چقدر باید از درخواستی که از عاشقان داری، دریغ کنی؟

هوش مصنوعی: غم و اندوهی که به جانم فرستادی، باعث شد که یارم جانش را فدای من کند. اما هرگز از یارانم نباید انتظار راحتی داشته باشم.

هوش مصنوعی: ما همه در عشق بیماریم و تنها درمان ما وصال معشوق است. اما اگر ظلمی در کار باشد، حتی داشتن دارو برای بیماران هم بی‌فایده خواهد بود.

هوش مصنوعی: شمعی که در پیوند با تو روشن شده، در روزی که چندین نفر خواب هستند، در شب تاریک جدایی افرادی بیدار مانده‌اند و بر حال آنان افسوس می‌خورند.

هوش مصنوعی: بی آب و علف شدن عشق ما باعث خشک شدن خوشی‌ها و لذت‌های زندگی‌امان شده است. تا کی انتظار داری که بارانی بر این زمین خشک و خراب ریخته شود؟

هوش مصنوعی: من به این درگاه امیدی دارم و اگرچه شاید برکت و خوش‌شانسی نصیبم نشود، اما آنقدرها هم از نعمت‌های اینجا کم ندارم که زمین‌گیر شوم.

هوش مصنوعی: هر کسی که تو را با رقیبان ببیند، به او می‌گوید که تو همانی هستی که در جمع مارها نشسته‌ای و این بسیار متأسف‌کننده است.

هوش مصنوعی: دوستت زیباست، اما غم دوستانت بر دل می‌نشیند. تو انسان دلبری هستی، ولی خودت ویژگی‌های دل‌داران را نداری. افسوس!