شمارهٔ ۳۶۲

هوش مصنوعی: ای محبوب، اگر من مدام در اطراف کوی تو می‌چرخم، چون بلبل پر از آواز و نغمه‌ام، که در باغ گل‌ها پرسه می‌زنم.

هوش مصنوعی: تو مانند مرکز دایره‌ای، و من در عشق تو مانند پرگاری هستم که دور تو می‌چرخم.

هوش مصنوعی: بدان گیسوی تو که همچون من افرادی بسیاری زیر دام آن اسیرند، به من تَندُّم بر افکن تا از این بند رها شوم، چرا که بدون حامی و سرپرست، سرگردان و بی‌هدف می‌گردم.

هوش مصنوعی: در میدان عشق تو، جان‌فشانی و جان‌بازی وجود دارد و در این فضا، عاشقان درگیر این بازی هستند، اما من بی‌هدف و بی‌کار، قدم می‌زنم.

هوش مصنوعی: تو مانند یک گنج پنهان هستی و من مدت‌هاست که در این ویرانه‌ها به دنبالت می‌گردم، ناچار مثل مار به دنبال تو می‌چرخم.

هوش مصنوعی: من در دنیا به دنبال تو گشتم و سفرها کردم، به دنبال چشمه حیات، با شتاب و بی‌تابی می‌گردم.

هوش مصنوعی: با اینکه شاید به اندازه دیگران با هم نزدیک نباشیم، اما هیچ‌گاه درست نیست که تو با دیگران همکاری کنی و من از یاری بی‌بهره باشم.

هوش مصنوعی: تو از وضعیت من با خبری، در حالی که همه در خواب به سر می‌برند، من بی‌خواب و بیدار در کنار تو هستم.

هوش مصنوعی: من مانند فرهاد که به خاطر عشق شیرین سنگ حمل می‌کند، در حسرت و اندوه هستم و دور خیمه لیلی مانند مجنون، با حال زاری در حال گشت و گذارم.

هوش مصنوعی: من نه مانند گاو بار سنگین می‌کشم، اما به خاطر اندوه تو در این دنیا ناله‌ای بلند کرده‌ام و به دور خود می‌چرخم.

هوش مصنوعی: با پیوندی که تو با جان و وجودت برقرار می‌کنی، درد و رنج کسانی که دچار دوری و جدایی هستند را تسکین می‌دهی، اما من همچنان در دردم غرق شده و بیمار می‌شوم.

هوش مصنوعی: من مانند یک آسیاب سنگ هستم که با اشک‌های خود می‌چرخم و تا زمانی که یک دانه در انبار باقی مانده باشد، به تلاش خود ادامه می‌دهم.

هوش مصنوعی: من مانند بلبل عشق و زیبایی گل را می‌خواهم، همچنان که سیف فرغانی به این عشق شهره است. اگرچه مانند شتری که در بیابان‌ها به جستجوی علف می‌گردد، من هم نه به خاطر دردها و مشکلات، بلکه به خاطر زیبایی‌های زندگی در جستجو هستم.