شمارهٔ ۴۲۱

هوش مصنوعی: از زیبایی و محبت محبوبم در جمع دختران زیبا، مانند شبنمی می‌درخشم بر گل‌ها و مانند بارانی هستم که بر شکوفه‌ها می‌ریزد.

هوش مصنوعی: آن معشوق در گفتگوهای رقیبان همیشه مانند شمعی می‌درخشد و در برابر کوران (کسانی که نمی‌توانند زیبایی او را ببینند) گنجی است که برای ماران (کسانی که به او حسد می‌ورزند) به دست آمده است.

هوش مصنوعی: همه چیز در absence تو غمگین و دلگیر است، مانند بلبل که بدون گل ناراحت است. اما من از غم تو شاداب هستم، مثل بلبل در بهار که به خاطر گل‌ها خوشحال است.

هوش مصنوعی: در وجود من که هستم، روز وصالت از هر عید خوش‌تر است و برای روزه‌داران شیرین‌تر از تمام عیدهاست.

هوش مصنوعی: شاهان سر بر زمین گذاشته‌اند و از روی شرم در برابر تو، برقع بر چهره انداخته‌اند. نگارانی که در حضور تو هستند نیز چنین احساس شرم و حیا دارند.

هوش مصنوعی: زمانی که در حال نوشیدن شراب هستم، جام پر از شوق و طراوت می‌شود، چون که لب‌های شیرین تو به مانند آب حیات بر من اثر می‌گذارد.

هوش مصنوعی: در کنار تو، زندگی شیرین و دلپذیر مانند شراب وصل است، اما این درد، تلخی و رنج فراق دوستان را به یاد می‌آورد.

هوش مصنوعی: در دوستی تو، برخی از مردم با من دشمن شده‌اند، اما رستم از نبرد با سواران خرسوار ناامید نخواهد شد.

هوش مصنوعی: ای جان، تو همچون گلی هستی که در دنیا جلوه‌گری می‌کنی و در باغ زیبایی، تنها یک غنچه از هزاران غنچه‌ای که وجود دارد، به شمار می‌آیی.

هوش مصنوعی: ای کسانی که به در اینجا امید بسته‌اید، خواهش می‌کنم این در را ببندید تا ناامیدان به آن دسترسی نداشته باشند.

هوش مصنوعی: در ایام عشق، ای دل، با غم کنار بیا، زیرا این غم از تو جدا نخواهد شد و همیشه همراهت خواهد بود.

هوش مصنوعی: ای تو که رفته‌ای، من مانند سیف شهری، غمگین و نالان هستم؛ همچون کسانی که به خاطر درد و اندوه، اشک می‌ریزند و حالتی مانند سوگواران دارم.

هوش مصنوعی: ای عقل، در غم او لحظه‌ای مرا رها کن تا مانند ابرهای بهاری بگریم.