شمارهٔ ۲۰۰

هوش مصنوعی: ای زیبایی که شیرینی‌ات شعف و سرور را در جهان پراکنده کرده، حلقه زلف تو همچون دام، دور گردنم افتاده است.

هوش مصنوعی: اگر تمام معانی به تصویر کشیده شوند، هیچ کس نمی‌تواند آن‌ها را به صورت و معنا به تو نشان دهد.

هوش مصنوعی: اگر تو به من تریاک وصال خود را برسانی، بهتر است زیرا جدایی و فراق تو می‌تواند آسیب‌های بیشتری به من بزند.

هوش مصنوعی: هر چیزی غیر از تو اگر به هم وصل شود، دل عاشق تو هرگز به کسی غیر از تو وابسته نخواهد شد.

هوش مصنوعی: عاشق از جان دادن نمی‌ترسد، چون کسی که دلش زنده به عشق است، همیشه در پی رسیدن به محبوبش است و برای او جانش را فدای عشق می‌کند.

هوش مصنوعی: در فضای اطراف تو مانند باد گردش می‌کند و برای تو به آرامی بر آتش نشسته و مانند دودی بالا می‌رود.

هوش مصنوعی: اگرچه گفتگوهای او ممکن است در ابتدا ساده و دلپذیر به نظر برسند، اما دل عاشق تنها چیزی را می‌پذیرد که مشکل و دشوار است.

هوش مصنوعی: اگر دوستت تمام نعمت‌های دنیا را به تو پیشنهاد کند، هرگز به خاطر آن از دوستت دور نشو و به چیز دیگری راضی نشو.

هوش مصنوعی: تا زمانی که در دام خودخواهی گرفتار باشی، نمی‌توانی به دوست واقعی دست یابی. بنابراین، به عشق ورزی بپرداز و از این قید و بند رها شو.

هوش مصنوعی: ای انسان باهوش و مغرور، نرو به من نصیحت کن. چون مجنون به خاطر عشق، هرگز از نصیحت‌ها تاثیر نمی‌پذیرد.

هوش مصنوعی: در کوچه‌های ملامت و سرزنش، چرا این‌گونه در گوشه‌ای از آرامش نشسته‌ای و از خودت دور شده‌ای؟ این وضعیت را برای چه مدت دیگر ادامه خواهی داد؟