شمارهٔ ۷۹

هوش مصنوعی: دل من از عشق تو پر درد و غم است و این احساس سنگینی بر روی قلبم گذاشته شده است؛ چون به خاطر تو، احساس می‌کنم که مثل کسی هستم که در گل گیر کرده و نمی‌توانم حرکت کنم.

هوش مصنوعی: عاشقانه‌های تو از لیلی هم شیرین‌تر است و در کوی تو بسیاری از فرهادها جان خود را فدای عشق کرده‌اند، اما مجنون بی‌دل است.

هوش مصنوعی: هرچند که از محبت تو دیوانه شده‌ام، اما هر کس عاقل باشد جز با تو دوستی نمی‌کند.

هوش مصنوعی: اگر من بر لبی که تو داری بوسه بزنم، کار نادرستی نیست. چرا که رنگ عقیق تو مانند عسل است و به راحتی می‌توان آن را در آغوش گرفت.

هوش مصنوعی: در روزی که به عشق تو ملحق می‌شوم، از شب جدایی‌ام غمگینم و هرگز نمی‌خواهم که شبی در برابر آن روز وجود داشته باشد.

هوش مصنوعی: دل همواره از غم عشق تو ناله می‌زند، مانند شتری که از سنگینی بارش به ناله‌ می‌آید.

هوش مصنوعی: در روزی که با یار و معشوق دیدار می‌کنیم، حتی اگر عمر کوتاهی داشته باشیم، لحظه‌ی وداع با او، در واقع لحظه‌ای ست که باید شکرگذار باشیم، چرا که هر جدایی ممکن است تلخ باشد، اما در کنار او، زندگی شیرین‌تر است.

هوش مصنوعی: گاه انسان خود را در آینه وجودش می‌بیند و با دلش احساس می‌کند که وقتی به تو فکر می‌کند، پیوندی عمیق و ارزشمند میان آنچه که در درونش می‌گذرد و خیال تو وجود دارد.

هوش مصنوعی: هر جا که سخن از تو باشد، داستانی از ما نیز وجود دارد. این شاهباز، در کلامش با روح و شعور خاصی سخن می‌گوید.

هوش مصنوعی: من در حال ناله و شکایت هستم، اما چه فایده‌ای دارد وقتی بار این شتر بر دوش من سنگین است و دل من به سختی و بی‌حالی می‌تپد.

هوش مصنوعی: اشعار سیف گوهر به عشق تعلق دارند و این شعر در تمام ابعاد خود، کامل و عمیق است.