شمارهٔ ۳

هوش مصنوعی: بیاور آنچه که دل ما از یکدیگر خواسته و تحمّل کند، زیرا که دل من باری را بر دوش خود می‌کشد.

هوش مصنوعی: من خدمتگزار ساقی هستم که در صبح زود، پرتو طلایی آفتاب را از سمت شرق به من نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: وقتی که با چشمان شگفت‌زده به خودم در آینه نگاه می‌کنم، باید در برابر چالش‌ها و سختی‌های زندگی آماده باشم و از خودم محافظت کنم.

هوش مصنوعی: در روزی که مردی از میان جوی باریکی از آب طلا بیرون می‌آید، نه طلا و نه نقره و نه چیزهای بی‌ارزش دیگر اهمیتی ندارند.

هوش مصنوعی: مستی و بی‌خبری از روزگار احساس خوبی است، چرا که دوران زندگی مانند چرخش یک می‌نوش است که انسان را غافلگیر می‌کند.

هوش مصنوعی: اگر هزار جام طلایی پر از شراب بنوشم، باز هم آرزوی من نوشیدن شراب دیگری است.

هوش مصنوعی: در زمانی که من شاداب‌تر و سرزنده‌تر هستم که مست باشم و ساقی برایم نوشیدنی بیاورد.