شمارهٔ ۲۸۴

هوش مصنوعی: تو همچون خورشیدی هستی که نور فراوانی دارد و من از تو فاصله گرفته‌ام و مانند سایه‌ای در کنارت وجود دارم.

هوش مصنوعی: زیبایان تنها در ظاهر وجود دارند و تو هستی که جان عالم را زنده می‌کنی. همه جا پر از تاریکی است و تو نوری هستی که این تاریکی را روشن می‌کنی.

هوش مصنوعی: نور چهره‌ات در محله‌ی تو می‌تابد، شبیه به شعله‌ای که از کوه طور می‌درخشد.

هوش مصنوعی: بیمار غم تو، مانند عیسی، به درمان دردهایش پرداخته است.

هوش مصنوعی: در روز قیامت، اعمال انسان به‌گونه‌ای نمایان می‌شود که گویا کتابی از آن‌ها در دست دارد و تمامی رفتارها و کارهایش آشکار می‌گردد.

هوش مصنوعی: ای دوست، عاشق با محبت تو زندگی می‌کند، نه مانند دیگران که فقط به صدای شیپور می‌رسند.

هوش مصنوعی: عاشق واقعی هرگز به خاطر تو نرم و متاهل نمی‌شود؛ زیرا او بهشتی را که از حوریان بهره‌مند است، نمی‌تواند ترک کند.

هوش مصنوعی: هر روز به خاطر چهره‌ زیبایت، برای من شبی پر از غم و تاریکی است.

هوش مصنوعی: من به شدت تحت تاثیر و شگفتی عشق خود هستم، مانند کسی که از نوشیدن شراب به وجد آمده و سرمست شده است.

هوش مصنوعی: اگر جانم را برای تو فدای کنم، هیچ چیز در مقابلش نمی‌طلبم. محبت و دیانت در عشق نمی‌تواند برابر با مزدوری باشد.

هوش مصنوعی: او را به خودت نزدیک کن، چون از فاصله دور، دیگر پروانه‌ای ظاهر نخواهد شد.