شمارهٔ ۳۱۳

هوش مصنوعی: وقتی که آفتاب از سمت مشرق طلوع می‌کند، گویی پیراهنش در حال رقصیدن است، به شکلی که مانند ذرات نور در اطرافش می‌درخشند.

هوش مصنوعی: من از لباس بخت و سرنوشت بی‌پوشش هستم و اگر این‌طور نبود، به راحتی می‌توانستم در آغوش او بروم و پیراهنش را کنار بزنم.

هوش مصنوعی: سرنوشت من به قدری نامساعد است که حتی اگر دست تقدیر برایم کاری کند، من خود را به طور کامل تسلیم آن می‌کنم؛ حتی اگر به اندازه دامنش باشد، من با تمام وجود به او خدمت می‌کنم.

هوش مصنوعی: در باغ، نرگس صورتی را دید و گفت: حال بلبل را ببین که چقدر وقتش را بیهوده در کنار گل می‌گذرانده است.

هوش مصنوعی: به راستی که جز نوشیدن طعم وصال او، برای من هیچ چیز دیگری سودی ندارد. اگر درمانگری هم به من نگاه کند، از دیدن حال و روزم به خاطر غم فراق او، دلش به حال من می‌سوزد.

هوش مصنوعی: او آرزو دارد که مانند نوری که از ماهتاب می‌تابد، از آسمان بر زمین بیفتد و خورشید در روز روشنایی‌اش را از دست بدهد.

هوش مصنوعی: دوست در تلاش است تا به هم نزدیک شوند یا جدایی آنها را به بنیان گداز زار کند؛ هر یک سعی می‌کند که دیگری را در دام عشق یا زخم جدایی گرفتار کند.

هوش مصنوعی: ای باغبان، با قد و قامت آن دختر زیبایی همچون سرو، یا او را جای خود بنشان یا از باغ بیرون کن.

هوش مصنوعی: دل‌های ما پر از درد و غم شده است، چون او هر لحظه لباسی پر از زیبایی و گل بر تن می‌کند.

هوش مصنوعی: اگر دیگران حال و روز شب‌هایم را نمی‌دانند و نمی‌بینند، تنها با تابش چهره‌ی آفتابی او، همه چیز برایم روشن و واضح می‌گردد.

هوش مصنوعی: سیف فرغانی به او نامه‌ای نمی‌فرستد. ای صبح، هر صبح تو سلامی از من برای او ببر.