شمارهٔ ۲۴۵

هوش مصنوعی: اگر نام تو را بر زبان بیاورم، زبانم به خاطر گفتن تو خوشحال می‌شود و وقتی دهانم از تو سخن بگوید، شاداب‌تر خواهد شد.

هوش مصنوعی: اگر لب‌هایت را بر لب‌هایم بگذاری، همچون کوزه‌ای شیرین می‌شوم. مانند آبی که در سبو جاری است، روح من نیز در تنم خوشحال و سرزنده خواهد شد.

هوش مصنوعی: ای پزشک عشق، از محل شفا و قرار خود دارویی برای من ارسال کن تا جان بیمار من به خوبی و راحتی برسد.

هوش مصنوعی: اگر مانند یک سگ از سفره‌ات نان بخورم، جای تعجب نیست اگر مغز من مانند عسل در استخوانم شیرین شود.

هوش مصنوعی: از آتش محبت تو مثل چوب می‌سوزم، اما مثل بخار عود، دود آن آتش برایم خوشایند می‌شود.

هوش مصنوعی: وقتی قلبم به خاطر تو بیمار شد، از این پس مانند عیسی، هرکسی را که برای درمان بفرستم، خوب خواهد شد.

هوش مصنوعی: اگر یک لحظه از شراب وصالت به کام من برسد، هر کسی را که ببینم، با آب دهان خودش را طعمدار می‌کنم و او از این کار خوشحال می‌شود.

هوش مصنوعی: شور و شوقی که من دارم به خاطر یاد توست و وقتی در کوی تو هستم، صدای سگان هم برایم خوشایند می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر بر سر راه تو، درد و رنجی از دست خودم باشد، من آن را تحمل می‌کنم و اگر تو قدمی به جلو برداری، با دل خوش و شادمانی، خاک پای تو را فشانم.

هوش مصنوعی: زندگی من وقتی خوشحال‌کننده‌تر می‌شود که شعر من را بپسندی، و اگر به شیرینی برسد، آن وقت غذا و نانم هم لذیذتر خواهد شد.

هوش مصنوعی: دل مانند باغی است که در زمستان بی‌برگ و بی‌حیات شده است. وقتی به‌خاطر دوری و فراق به یاد کسی می‌افتم، مانند پرنده‌ای می‌شوم که با آمدن به باغی خوشبو خوشحال می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر نسیم بهار از جانب وصال تو به من برسد، هم درخت من گل خواهد داد و هم باغم سرشار از شادی خواهد شد.

هوش مصنوعی: اگر من بدون دیدن روی تو صدا می‌زدم، مانند زاغ، از این به بعد ناله‌ام مانند ناله بلبل شیرین و دل‌نشین خواهد شد.

هوش مصنوعی: وقتی دستم به نام تو برسد و شروع به نوشتن شعر کنم، قلمم مانند نیشکر در انگشتانم شیرین خواهد بود.

هوش مصنوعی: سیف فرغانی می‌گوید اگر نگاهی از سوی تو بگیرم، با لطف تو هر دو جهان برایم خوشایند و زیبا خواهد شد.