شمارهٔ ۱۸۰

هوش مصنوعی: وقتی که پرده را از چهره‌ات برداری، مانند آفتاب، شرم بر چهره‌ات نمایان می‌شود و نوری که از ماه می‌تابد، در برابر زیبایی تو کم‌رنگ می‌شود.

هوش مصنوعی: به خاطر شرم، چهره‌ات نمی‌تواند زیبایی‌ات را به درستی نشان دهد، زیرا ممکن است رنگ زیبایی‌ات از روی صورتت محو شود.

هوش مصنوعی: وقتی شعر من را می‌خوانی و در گفتگو حاضر می‌شوی، شکر مانند آب از آن لعل (دهان) تو فرو می‌ریزد.

هوش مصنوعی: محبت و مهربانی تو به قدری ارزشمند است که در برابر هر چیزی که دیگران برایت ارائه می‌دهند، خود را به خاک درگاهت نیز می‌فروشم. ارزش رفتار و محبت تو فراتر از هر نوع ثروت و گوهری است که دیگران ممکن است به من بدهند.

هوش مصنوعی: تو مانند میوه‌ای در این باغ زیبا هستی، اما برخی از نیکوکاران مانند شاخ‌های میوه هستند که زهرشان بر زمین می‌ریزد.

هوش مصنوعی: در این شرایط که دل من به پرواز و آزادی می‌خواهد، دیگر جایی برای زاغی نیست که بتواند جلوی پرواز سیمرغ را بگیرد.

هوش مصنوعی: از دیده‌ام بر سر کوی تو، ای سیف فرغانی، چه نیازی به اشک است وقتی که خون وجودم بر زمین می‌ریزد؟

هوش مصنوعی: وقتی تو با خنده‌ات مانند پسته شیرین می‌شوی، سخن‌ها مانند شکر جاری می‌شود. حرف بزن که از لبانت مانند مروارید، زیبایی و ارزش فراوان بیرون می‌آید.

هوش مصنوعی: به خاطر نعمت و زیبایی وجود تو، زبان پر از شیرینی و دلپذیری است. زیبایی تو مانند شکر و لعل است، و از این شکر، خوشی و شادی به دوسری می‌ریزد.