شمارهٔ ۳۹۹

هوش مصنوعی: بدون تو، روزها و شب‌ها بر من سخت می‌گذرد و در این حالِ نامناسب به سر می‌برم.

هوش مصنوعی: به جایی رسیده‌ام که دیگر نمی‌توانم تحمل کنم؛ آنچه را که انجام دادم، حالا در می‌یابم و دلم پر است از اندوه و غم.

هوش مصنوعی: دلم برایت تنگ است، مانند آفتاب که بدون چهره‌ات سرد و بی‌روح شده. روی تو مثل ماه است که زیبایی خاصی دارد، اما من بی‌تو هر روز را همچون شب تاریک و غمگین می‌گذرانم.

هوش مصنوعی: هرچند نمی‌دانم که آیا به وصالت می‌رسم یا نه، اما عمرم را در پی تو سپری می‌کنم.

هوش مصنوعی: عاشقانه‌ات مانند نغمه‌ایی دلنشین در وجودم طنین‌انداز شده و با غم بی‌تو زندگی‌ام را به شکلی شاداب می‌گذرانم.

هوش مصنوعی: بی تو، همچون مسکینی که نانش را ندارد، در تشنگی و خشکی به سر می‌برم. تو برای من مانند آب حیات هستی، و بی‌تو زندگی‌ام سخت و دشوار است.

هوش مصنوعی: من از صحبت کردن با تو بی‌نیازم و با شمشیر (سخن) خیلی چیزها را گفته‌ام. با وجود تو، حال عجیبی دارم و به نوعی زندگی‌ام را سپری می‌کنم.