شمارهٔ ۳۰۰

هوش مصنوعی: ای کسی که به شیرینی افتاده‌ای و مثل مگس به دام افتاده‌ای، لطفاً مانند مگس از خواسته‌ها و نعمت‌ها استفاده کن.

هوش مصنوعی: افرادی مانند من هم ممکن است در دام گرفتار شوند، زیرا جذابیت و شیرینی آن دام مانند شیرینی که مگس را فریب می‌دهد، وسوسه‌کننده است.

هوش مصنوعی: عاشقان وقتی لب عشق را نچشند، آرامش ندارند. حالا با شکری که مگس به دنبال آن می‌گردد، چگونه می‌تواند آرام باشد؟

هوش مصنوعی: هر لحظه به یاد تو چیزی را آرزو می‌کنم، ای شیرین‌زبان، پس چرا مانند مگسی بی‌هدف می‌چرخم؟

هوش مصنوعی: من از محبت و لطف تو امیدوارم؛ اما آیا شکرگزاری من به خاطر این لطف، مانند شکرگزاری مگس است؟

هوش مصنوعی: دستم به لبت می‌رسد مانند اینکه مگس به شیرینی نزدیک می‌شود.

هوش مصنوعی: زمان ما در کنار تو بسیار خوش بود، اما بی‌تو مانند شام مگس، ناخوشایند شده است.

هوش مصنوعی: اگر در زمان ما نباشی، هیچ‌کس را در خود نمی‌بینی، و به همان اندازه که باد دراز می‌کشد، دوستان و مگسان نیز به وقت خود در کنار تو خواهند بود.

هوش مصنوعی: در جمع و میهمانی‌ها، برخی افراد مانند گربه‌ها هستند که به دنبال غذا و لذت می‌گردند، به صورت خام و ناپخته رفتار می‌کنند و به دیگران آسیب می‌زنند.

هوش مصنوعی: ای رقیب، دست خود را با ظرافت از آستین بیرون آر و برو، زیرا که شیرینی شکر کام مگس را دلپذیر می‌کند.

هوش مصنوعی: او که برای خوردن شکر تلاش می‌کند، در دل تو را خوشحال می‌کند، اما لب‌هایش را به بدگویی از مگس‌ها باز می‌کند.

هوش مصنوعی: از تو نمی‌توان انتظار داشت که مانند یکرنگی، با من همرنگ باشی؛ درست مانند اینکه نمی‌توان از یک مگس انتظار داشت که بدنش یکدست و یکرنگ باشد.

هوش مصنوعی: ای کاش تو آنجا غایب می‌شدی تا آن کسی که شکر می‌فروشد، شکر را به خاطر من به عنوان وام مگس کنار بگذارد.