شمارهٔ ۸۶

هوش مصنوعی: دوست من، مانند خسرو زیبا و لب‌هایش شیرین است، اما خبر از حال من ندارد که فرهاد این بیچاره به او عشق ورزیده است.

هوش مصنوعی: اگر لب او سخن تلخی بگوید، من هرگز در چهره‌ام ناراحتی نشان نخواهم داد؛ زیرا سخنان او برای من همچون جان شیرین است.

هوش مصنوعی: خورشید به ماه گفت که من به خاطر انصاف و عدل، تنها سایه تو بودم و اینک که فروغ و روشنایی‌ام را می‌بینی، نشان از حقیقت وجود من است.

هوش مصنوعی: هر کس که در آینه به خودش نگاه می‌کند، فقط خودش را می‌بیند و نمی‌تواند چهره دیگری را در آن ببینید. در مورد چهره او که زیبایی‌اش در خود چهره او پنهان است، نمی‌شود به آسانی به آن دست یافت.

هوش مصنوعی: من هرگز در جایی راحت نمی‌نشینم و به خاطر غم او شب‌ها نمی‌خوابم، زیرا درد و رنج من از خودم دور نمی‌شود.

هوش مصنوعی: زمانی که محبت او در دل کسی سر برآورد، آن شخص به اندازه‌ای به او عشق می‌ورزد که رنگ چهره‌اش از اندوه و شوق به عشق، مانند رنگ گل زیبا و روشن می‌شود.

هوش مصنوعی: دلربا و زیبایی او از هیچ چیزی زیباتر نیست. آن خم و تاب موهایش به قدری دل انگیز است که می‌توان آن را با زیبایی‌های حوریان بهشت مقایسه کرد.

هوش مصنوعی: در مسیر عشق که فراتر از هر دو جهان است، ای دوست، دنیا از من رفته و تنها صحبت در مورد دین باقی مانده است.

هوش مصنوعی: اگر کسی هرگز ماه را ندیده باشد و از آن خوشحال باشد، او شایسته است. و اگر کسی هرگز سرو را ندیده باشد و با لبخند به راه برود، او همان‌گونه است.

هوش مصنوعی: وقتی سیف فرغانی از تو صحبت می‌کند، مانند این است که روح پرنده‌ای به آرامی در گوش می‌خواند و کلامش مانند صدای شیرین طوطی است.