شمارهٔ ۱۳۶

هوش مصنوعی: از سمت کوی دوست، بادی بر من وزید. این باد چه چیزی است جز این که رحمت‌ها بر من می‌وزد؟

هوش مصنوعی: پیام دلبرم آن‌قدر شیرین بود که شور و شوقی در وجودم ایجاد کرد.

هوش مصنوعی: به او گفتم اگر به آنجا بروی، دل غمگین ما را شاد کن و مایه خوشحالی‌ام باش.

هوش مصنوعی: باید بگویم که بی‌تو او هیچ ارزشی ندارد و اگر در دسترس بودی، حتماً به او کمک می‌کردم.

هوش مصنوعی: دل من همچون موم است که از محبت تو جدا نمی‌شود، مانند نقش‌هایی که از روی مهر و خاتم ایجاد می‌شوند و از فلز زغال‌سنگ (پولاد) به وجود آمده‌اند.

هوش مصنوعی: اگر آن آب به اینجا نیاید، پس این خاک را به باد بسپارید و به آنجا بروید.

هوش مصنوعی: این جا جایی است که یادها فراموش نمی‌شوند، و از آن سو جایی است که فراموشی در آن حضور دارد و یادها از بین می‌روند.

هوش مصنوعی: چون جان او، دل شهری خراب است از بی عدالتی هجرت. ای سلطان، تو که انصاف نداری.

هوش مصنوعی: نمی‌گویم که او از پری آمده است، اما به این زیبایی هیچ انسانی نمی‌تواند باشد.

هوش مصنوعی: اگر چشمانت با ناز و عشوه دل مرا برباید، با بوسه‌ای از لب‌های سرخ‌ات زندگی‌ام را تقدیم می‌کنم.

هوش مصنوعی: عشق تو برای من مثل شیرینی است که جانم را گرفته و تو مثل خسرو، از این دلدادگی و مرگ فرهاد خوشحال و شادمان هستی.

هوش مصنوعی: به سوی محله عشق تو، عاشقان باید از خود فاصله بگیرند و در حالت بی‌خودی زندگی کنند.

هوش مصنوعی: به یاد سیف فرغانی، بارها دل غمگین خود را شاداب کردم.