شمارهٔ ۲۵۶

هوش مصنوعی: اگر در صبح بویی خوش از آن معشوق به سوی ما بیاید، مانند آن است که صحت و سلامتی به بیماران برگردد و جان تازه‌ای به مردگان بخشد.

هوش مصنوعی: بسیاری از عاشقان مانند پروانه در تلاشند که خود را بسوزانند، زمانی که محبوب زیبایشان همچون شمعی در وسط به درخشندگی می‌پردازد.

هوش مصنوعی: به خاطر اینکه نمی‌توانم چهره‌ی معشوق را ببینم، حسرت به دلم فشار می‌آورد و حالتم چون غنچه‌ای می‌شود که از غم، خون می‌گردد، وقتی که گل‌ها در باغ می‌آیند.

هوش مصنوعی: زمانی که شکار از دام فرار می‌کند، ای دل، دیگر چه فایده دارد اگر دوباره در چنگال افتد. نفس مانند کرک و موی نازک است که به سادگی می‌تواند در دام بیفتد. دیگر کی باد برمی‌خیزد؟

هوش مصنوعی: از شدت شوق خود فصلی را به آن مقام فرستادم که اگر از هر فصل سخنی بنویسم، داستانی خواهد بود.

هوش مصنوعی: با شور و شوق خیلی از اشعار را به انگیزه‌ای می‌سرایم که شاید پیامی از آن معشوق بی‌رحم برسد که محبت و عشق را در دل ایجاد کند.

هوش مصنوعی: از باد سرد دوری تو، چهره‌ام رنگ و حالتی دیگر پیدا کرده است، همانطور که در برگ درختان، زردی خزان نمایان می‌شود.

هوش مصنوعی: از جدایی تو آنچه بر من گذشته و در عشق آنچه اتفاق افتاده است، آنقدر سوختن برای جهانیان کافی است که اگر دل از دل بر زبان بیاید.

هوش مصنوعی: هرگاه با من صحبت کنی، نمی‌دانم چه زیبایی‌هایی از دهانت بیرون می‌آید، زیرا کلام تو همچون شهد شیرین از لبانت جاری خواهد شد.

هوش مصنوعی: تو ابروانی همچون کمان داری که تیر مژگانت به هدف دل عاشق می‌زند. وقتی که عشق به تو می‌نگرد، مانند تیری از آن کمان به دل می‌نشیند.

هوش مصنوعی: اگر عاشق در میدان عشق بر سرش صد ضربه چوب بیفتد و زیر پای اسب او باشد، وقتی که عشق او را رهبری کند، نمی‌تواند از عشق خود دست بردارد.

هوش مصنوعی: اگر مویی از تو بر بدنم بیندازی و یا حتی هزار جان از من بخواهی، نه آن بر تنم سنگین خواهد شد و نه این بر دلم سنگینی خواهد کرد.

هوش مصنوعی: وقتی عشق تو در وجودم باشد، شوق تو دل مرا می‌سوزاند، مثل وقتی که عود در آتش گرفتار می‌شود و از آن همیشه دود بلند می‌شود.

هوش مصنوعی: سعدی فرغانی همیشه از شوق و علاقه می‌گوید، اما نه آن قدر که بخواهد در وصف او چیزی بگوید.