شمارهٔ ۲۱۴

هوش مصنوعی: اگر دوست واقعی عشق خود را از ما بخواهد، بهتر است از خارهای بی‌گل خرما درخواست کند.

هوش مصنوعی: عاشقان او عشق و محبت خود را به دیگران نشان می‌دهند، اما اگر کسی بخواهد نشانی از او را از ما بگیرد، دلمان می‌گیرد.

هوش مصنوعی: از این لباس که حالا خرقه ما شده، بوی فقر به مشام می‌رسد، در حالی که کسی که از پارچه‌های گران‌قیمت استفاده می‌کند، باید به دنبال آن باشد.

هوش مصنوعی: در مورد سؤال دوستم، نمی‌دانم که چه پاسخی باید بدهم. اگر او نامی از من بخواهد، نمی‌دانم چه باید بگویم.

هوش مصنوعی: از خردمندان چه انتظار داری وقتی عارفان به وجد و شادی می‌آیند؟ آیا عاقل از سرمای شدید چیزی می‌خواهد؟

هوش مصنوعی: درویش در حال رقص و وجد، قدمی به آسمان می‌گذارد و زمانی که آتش عشقش روشن می‌شود، به سوی بالا و پرواز می‌طلبد.

هوش مصنوعی: در وجود او به جای ترس و عشق به مال، حریص بودن چون مورچه وجود دارد؛ در عین حال، صوفی مانند مگسی است که فقط در پی خوراک خوشمزه، مدام حلوا می‌جوید.

هوش مصنوعی: از افرادی که غفلت دارند، امید اصلاح دل و دین نداشته باش؛ زیرا دردمند از کسی که خودش درگیر مشکل است، کمک نمی‌خواهد.

هوش مصنوعی: در مسیر عشق، کسی نمی‌تواند جا بگیرد و منزل کند که هنوز خود را به خاطر خواسته‌هایش در آنجا قرار نداده است.

هوش مصنوعی: از منِ بی‌روح و بی‌زندگی چه چیزی می‌خواهی؟ مانند کسی که از یک مرده تقاضای بازگشت به زندگی کند.

هوش مصنوعی: عزیزم، دلش به خاطر عشق من از ما گرفته شده و از وسعت دریا آرزو می‌کند.

هوش مصنوعی: افرادی مانند ما که دچار ناامیدی و دل‌زدگی هستیم، حتی شوق و اشتیاق به چیزهای انسانی و معنوی را هم از موجوداتی که به آنها دلبستگی نداشتیم، انتظار نداریم.

هوش مصنوعی: با انرژی و اراده‌ای قوی، از چشمان خود بهره بگیر و مانند کسی که با دقت می‌بیند، به جستجوی حقیقت و درک عمیق بپرداز. کسی که در گذشته blind بوده، حالا باید عزم خود را جزم کند تا روشنایی را بیابد.