شمارهٔ ۳۹۵

هوش مصنوعی: اگر دوست همیشگی را به گردن خود آویزان کنی، بوی دوستی از دشمنان هم به مشام می‌رسد.

هوش مصنوعی: چشمم وقتی روی ماه تو را دید، مانند آتش افروخته شد. عشق در دلم مانند آب زلال و روشن است.

هوش مصنوعی: من مانند شمعی هستم که در حال سوختن و ذوب شدنم. روز و شب در آتش عشق می‌سوزم و مانند فتیله‌ای که شعله را روشن نگه می‌دارد، در این سوختن رنج می‌برم، و مانند روغن، ذوب می‌شوم.

هوش مصنوعی: اگر فقط یک لحظه آستین خود را از پیش چشمانت کنار بزنم، دامنم از اشک دیدگانم تر می‌شود، ای دوست.

هوش مصنوعی: هر بار که عشق تو در وجودم تأثیر بگذارد، اگر چه تصمیم به توبه داشته باشم، آن را زیر پا می‌گذارم و آن را می‌شکنم.

هوش مصنوعی: اگرچه از دانه جدا نشوم، زیرا تو را دارم و حتی اگر به دست باد هم بروم، باز هم به تو متصل خواهم ماند، ای جان من.

هوش مصنوعی: در دوری تو، این جسم بی‌حالم گویی از جانم خالی شده و مانند لباسی ناپدید شده است.

هوش مصنوعی: اگر تو همچون میخی بر سرم سختی کنی و بی‌رحمی نمایی، نه گمان کن که من چادر و پناهم را برخواهم چید و از تو دور می‌شوم.

هوش مصنوعی: اگر این بدن مانند رشته‌ای نازک شود، برایت عجب نیست؛ چرا که غم‌های تو در دل مانند سوزنی سرزده است.

هوش مصنوعی: فردا که آخرین روز است، خدایی که دارم، اولین کسی که با تو درافتد و دشمنی کند، خود من خواهم بود.

هوش مصنوعی: اگر تو به سمت من حمله کنی و تیغ بکشیدی، من جانم را همچون سپری در برابر محبان قرار می‌دهم؛ زیرا محبان همیشه به دفاع از من می‌پردازند و نمی‌گذارند آسیب ببینم.