شمارهٔ ۴۰۳

هوش مصنوعی: اگر روزی فرصتی باشد که با تو باشم، از لب‌هایت می‌نوشم و از چهره‌ات گل می‌چینم.

هوش مصنوعی: شب در تنهایی و آرامش وصال تو، به خواب رفته بودم؛ اگر شانس و اقبال به من روی می‌آورد، سرم را بر زانوی تو می‌گذاشتم و استراحت می‌کردم.

هوش مصنوعی: من اگر بدون تو باشم، غمی از جدایی و تنهایی ندارم، زیرا هر چیزی که به آن توجه کنم، در آن چهرهٔ تو را می‌بینم.

اگر تو آن گل باشی که خاری را به همنشینی گزیده است، من مانند بلبلی نیستم که نشستن بر گل را به همنشینی با تو ترجیح دهم

هوش مصنوعی: اگر بخواهی جان و دل من را به تو ببخشم، شایسته‌ات است که چون یک پادشاه، حسن و زیبایی خود را به من بدهی؛ زیرا من در حال حاضر در فقر و نیاز به محبت تو هستم.

هوش مصنوعی: دنیا به شادی و غم دچار است به خاطر دوری و نزدیکی تو. از تو می‌خواهم که مرا شاد کنی، چرا که از فراق تو غمگینم.

هوش مصنوعی: دل من به‌ اندازه‌ای از درد و رنج پرشده که شبیه فرهاد است که برای رسیدن به معشوقش، سال‌های طولانی زحمت کشیده. ای سرور زیبا، نگذار که من در آلام تو غرق شوم و به جان شیرینم طمع نکن.

هوش مصنوعی: دل‌های عاشقان پر از کینه و محبت است. آنها با دوستانشان صحبت می‌کنند و من در اینجا با تو از کینه بدون محبت حرف می‌زنم، در حالی که تو فقط محبت بدون کینه داری.

هوش مصنوعی: به تو که نگاه کردم، دیگران برایم بایستی از نظر بیفتند. وقتی ماه را دیدم، دیگر نگران چیستی ستاره‌ها نیستم.

هوش مصنوعی: انسان مسلمان واقعی زمانی است که مانند سیف فرغانی بگوید: من بدون ارتباط با تو مانند کسی هستم که جان ندارد و بدون عشق تو، از دین و ایمان خالی هستم.

هوش مصنوعی: عشق تو به قدری در وجودم نشسته که نمی‌توانم لحظه‌ای بدون تو سر کنم.