خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

میرزا حبیب خراسانی » دیوان اشعار » بخش دو » غزلیات

شمارهٔ ۱ : بالله که یکی از خود بخودآ

شمارهٔ ۲ : نهان در خاک کن ما و توئی را

شمارهٔ ۳ : جوهر قدسی، نهفته رخ در آب و گل چرا

شمارهٔ ۴ : هرشب من و دل تا سحر در گوشهٔ ویرانه‌ها

شمارهٔ ۵ : سالها بر کف گرفتم سبحه صد دانه را

شمارهٔ ۶ : محو آن روی پریواریم ما

شمارهٔ ۷ : بربسته دست جور فلک پای اگر مرا

شمارهٔ ۸ : ای عشق گرفتی سخت ناگاه دهان ما را

شمارهٔ ۹ : کرد چرخ دورو، دو موی مرا

شمارهٔ ۱۰ : روز و شب در حسرت و اندوه تیماری چرا

شمارهٔ ۱۱ : دل دیوانه بدر شد سحر از خانه ما

شمارهٔ ۱۲ : فکر و اندیشه بیهوده چرا

شمارهٔ ۱۳ : میبرد خیل غم اسیر مرا

شمارهٔ ۱۴ : شیخنا تا کی گران‌تر می‌کنی عمامه را

شمارهٔ ۱۵ : بحر اندیشه فرو برده بیک بار مرا

شمارهٔ ۱۶ : ای برده دل ما و سپرده دل خود را

شمارهٔ ۱۷ : امشب آن ترک وعده داده مرا

شمارهٔ ۱۸ : از عقل، عشق کرده عجب بی خبر مرا

شمارهٔ ۱۹ : صافی آبست ز آبگینه هویدا

شمارهٔ ۲۰ : چه شده باز چه افتاده مرا

شمارهٔ ۲۱ : خیل انده ز جای برد مرا

شمارهٔ ۲۲ : یارب بدست ما که داد امشب گریبان ترا

شمارهٔ ۲۳ : ایکه کشتی ز انتظار مرا

شمارهٔ ۲۴ : خریدستی بهیچ ایخواجه ما را

شمارهٔ ۲۵ : مده بغمزه اجازت دو چشم جادو را

شمارهٔ ۲۶ : چون تُرک جنگجوی من از در، درآیدا

شمارهٔ ۲۷ : آنکو سرشت مهر تو اندر سرشت ما

شمارهٔ ۲۸ : پر کن از خم می کدوی مرا

شمارهٔ ۲۹ : من خرابم شش جهت آباد باشد یا خراب

شمارهٔ ۳۰ : ایدو زلفت سپاه بی ترتیب

شمارهٔ ۳۱ : چشم تو امشب شده مست از شراب

شمارهٔ ۳۲ : برخیز و در قدح فکن آن جوهر مذاب

شمارهٔ ۳۳ : ایکه گوئی شاه خوبانرا وفائی نیست، هست

شمارهٔ ۳۴ : در کوی عشقبازی ننگ است و نام نیست

شمارهٔ ۳۵ : بندگی درکوی عشق از پادشائی خوشتر است

شمارهٔ ۳۶ : نیمه رفت از شب اکنون هیچکس بیدار نیست

شمارهٔ ۳۷ : خوبی بخوش اندامی و سیمین ذقنی نیست

شمارهٔ ۳۸ : بزم عشرت بژاژخائی نیست

شمارهٔ ۳۹ : زردی برگ خزان عکس رخ زرد من است

شمارهٔ ۴۰ : بندگی بر در مردان خدا دین من است

شمارهٔ ۴۱ : این کیست چنین ستاده سرمست

شمارهٔ ۴۲ : در سلسله عشق که بگسیختنی نیست

شمارهٔ ۴۳ : بیا زاهد مزن دم زین خرافات

شمارهٔ ۴۴ : صوفی امروز مگرمست زجامی دگر است

شمارهٔ ۴۵ : ملک تسلیم و رضا دولت درویشان است

شمارهٔ ۴۶ : در ره عشق نامرادی نیست

شمارهٔ ۴۷ : چهر حق را جلوه اندر کعبه و میخانه نیست

شمارهٔ ۴۸ : ما را بشیخ شهر سوال و جواب نیست

شمارهٔ ۴۹ : در مدرسه علم و عمل آموختنی نیست

شمارهٔ ۵۰ : دوش با یک جام می ساقی خرابم کرده است

شمارهٔ ۵۱ : هر چه پوئی جز ره حق باطل است

شمارهٔ ۵۲ : قسم تو اگر بیش بود کم شدنی نیست

شمارهٔ ۵۳ : بشکست اگر جام سر سنگ سلامت

شمارهٔ ۵۴ : این کیست که او پرده ز رخسار کشیده است

شمارهٔ ۵۵ : ذوق عارف دگر و مشرب عامی دگراست

شمارهٔ ۵۶ : بر لبم گوش نه که بانگ نی است

شمارهٔ ۵۷ : تسبیح تو ایشیخ که صد دانه تمام است

شمارهٔ ۵۸ : از داغ غمت هر که دلش سوختنی نیست

شمارهٔ ۵۹ : اگنون که گذشته ز شب تیره دو پاس است

شمارهٔ ۶۰ : تو را آئینه محتاج حلب نیست

شمارهٔ ۶۱ : شیخ و زاهد دوش اگر منع از شرابم کرده است

شمارهٔ ۶۲ : مطرب امروز مگر نغمه سرائی دگر است

شمارهٔ ۶۳ : ای مغبچه کو ره خرابات

شمارهٔ ۶۴ : از هیچ دری حاجت درویش روا نیست

شمارهٔ ۶۵ : خانه گه تاریک و گاهی روشن است

شمارهٔ ۶۶ : هر سر که بسودای طلب باختنی نیست

شمارهٔ ۶۷ : امروز جمال تو طرح دگر افتاده است

شمارهٔ ۶۸ : یک امشبی که توئی در برابرم سرمست

شمارهٔ ۶۹ : سلیمان را جز این تن اهرمن نیست

شمارهٔ ۷۰ : این خرمن هستی که بجز سوختنی نیست

شمارهٔ ۷۱ : فلک از سینه ما دود آهی است

شمارهٔ ۷۲ : کار ما باز مشکل افتاده است

شمارهٔ ۷۳ : این نفس بداندیش بفرمان شدنی نیست

شمارهٔ ۷۴ : از شیخ بپرسید گر از اهل کتاب است

شمارهٔ ۷۵ : با دوستان ثشسته چه جای ملامت است

شمارهٔ ۷۶ : در میان عاشق و معشوق رازی دیگر است

شمارهٔ ۷۷ : شکسته زلف یکی ترک مست یار منست

شمارهٔ ۷۸ : در حجاب خرقه و دستار، مستی خوشتر است

شمارهٔ ۷۹ : در محفل اغیار همه غنج و دلال است

شمارهٔ ۸۰ : این خانه که پیوسته در او جوش و خروش است

شمارهٔ ۸۱ : دلم در سینه چون ساغر بجوش است

شمارهٔ ۸۲ : ما روی بمیخانه و زاهد بحجاز است

شمارهٔ ۸۳ : آب بودم صحبت آذر گلابم کرده است

شمارهٔ ۸۴ : شه وجود عجب قاصدی فرستاده است

شمارهٔ ۸۵ : دستار تو ای شیخ که صد حلقه فزون است

شمارهٔ ۸۶ : بکیش زاهدان گرمی حرام است

شمارهٔ ۸۷ : زمامم در کف پیری فقیر است

شمارهٔ ۸۸ : من که بی پیمانه مستم حاجت پیمانه نیست

شمارهٔ ۸۹ : چون باده بجام است همه کار بکام است

شمارهٔ ۹۰ : گر خدای سپهر یار من است

شمارهٔ ۹۱ : دل عاشق که نازکتر زجام است

شمارهٔ ۹۲ : دوستان نوبت سپیده دم است

شمارهٔ ۹۳ : ایخواجه شنیدم که لبت کان نبات است

شمارهٔ ۹۴ : شد وقت سحر چشم تو تا چند بخواب است

شمارهٔ ۹۵ : آن جامه بر آن بدن چه زیباست

شمارهٔ ۹۶ : عشق است که اندر دو جهان راه نجات است

شمارهٔ ۹۷ : کس نیست که از لعل تو دشنام شنیده است

شمارهٔ ۹۸ : از زلف سیاهت که همه چین و شکنج است

شمارهٔ ۹۹ : نوبت عشرت است و وقت صبوح

شمارهٔ ۱۰۰ : تو را مسجد مرا میخانه ای شیخ

شمارهٔ ۱۰۱ : قدم بگذار و از ما بگذر ای شیخ

شمارهٔ ۱۰۲ : روز بحث از رساله دارد شیخ

شمارهٔ ۱۰۳ : بکوی میفروشم بار دادند

شمارهٔ ۱۰۴ : شیخ است و حلقه بر در خمار میزند

شمارهٔ ۱۰۵ : بخت اگر یاری کند دلدار دلداری کند

شمارهٔ ۱۰۶ : دو چشم مست تو کز خواب ناز برخیزد

شمارهٔ ۱۰۷ : دیشب مغی از خانه خمار برآمد

شمارهٔ ۱۰۸ : نام مه گل را مه خرداد نهادند

شمارهٔ ۱۰۹ : زاهدی از صومعه بیزار شد

شمارهٔ ۱۱۰ : افسانه بد مستی ما دوش سمر شد

شمارهٔ ۱۱۱ : تا می بکیش زاهد و مفتی حرام شد

شمارهٔ ۱۱۲ : شیخناشب تا سحر مست و خراب از باده بود

شمارهٔ ۱۱۳ : موج زد اشکی و ما را آب برد

شمارهٔ ۱۱۴ : دم زد لبی از شکوه، نیش نام نهادند

شمارهٔ ۱۱۵ : در ازل باده کشان چون گل پیمانه زدند

شمارهٔ ۱۱۶ : شیخنا افتان و خیزان بر در میخانه بود

شمارهٔ ۱۱۷ : گفتم از لعل لبت یک بوسه، گفت آری شود

شمارهٔ ۱۱۸ : ز گیسویت سخن با شانه گفتند

شمارهٔ ۱۱۹ : ترک من سبزه گرد لب دارد

شمارهٔ ۱۲۰ : کاووس کیانی که کی‌اش نام نهادند

شمارهٔ ۱۲۱ : کارم از عشق بسی مشکل و دشوار بود

شمارهٔ ۱۲۲ : رفته سه سال تا مه خرداد

شمارهٔ ۱۲۳ : شیخ و زاهد را خمیر از سبحه صد دانه بود

شمارهٔ ۱۲۴ : پسته گر چون لعل جانبخش تو خندانی کند

شمارهٔ ۱۲۵ : گفتمش هندوی زلفت، گفت طراری کند

شمارهٔ ۱۲۶ : من در این صحرا نهادم پا که نخجیرم کنند

شمارهٔ ۱۲۷ : چه بازی دوش در میخانه کردند

شمارهٔ ۱۲۸ : دمبدم عمر میرود بر باد

شمارهٔ ۱۲۹ : دست ساقی دوش در محفل درخت طور بود

شمارهٔ ۱۳۰ : یاد آنروزیکه کس را ره در این محضر نبود

شمارهٔ ۱۳۱ : هر کسی در جهان غمی دارد

شمارهٔ ۱۳۲ : ابر اندک ترشحی دارد

شمارهٔ ۱۳۳ : گاهی سخن از عشق بگوئید بگوئید

شمارهٔ ۱۳۴ : تا چند از این خاک بمیرید و بزائید

شمارهٔ ۱۳۵ : شیخنا خیزو برون آی ز خود گامی چند

شمارهٔ ۱۳۶ : ساقی سخن ز مشعله طور می کند

شمارهٔ ۱۳۷ : خوشا دردی که درمانی ندارد

شمارهٔ ۱۳۸ : شب دوشین که روز فرهی بود

شمارهٔ ۱۳۹ : مهرش از دل مگو بدر نرود

شمارهٔ ۱۴۰ : قاصد آمد سحرگه از بغداد

شمارهٔ ۱۴۱ : می زدن در بزم نادانان ز نادانی بود

شمارهٔ ۱۴۲ : شیخ و زاهد گر مرا مردود و کافر گفته‌اند

شمارهٔ ۱۴۳ : معاشران قدح نوش اگر صواب کنند

شمارهٔ ۱۴۴ : نیست جز عشق را رکوع و سجود

شمارهٔ ۱۴۵ : ایخوش آنروزیکه شمعی بود و پروانه نبود

شمارهٔ ۱۴۶ : هیچ می گوئی مرا دلداده ای دیوانه بود

شمارهٔ ۱۴۷ : این پایه که عقل و هنرش نام نهادند

شمارهٔ ۱۴۸ : حق بمن بنده چشم روشن داد

شمارهٔ ۱۴۹ : این سنگ جز به لطف تو گوهر نمی‌شود

شمارهٔ ۱۵۰ : خوشا کاین خانه را ویرانه سازند

شمارهٔ ۱۵۱ : پیر مغان گناه مرا گر ثواب کرد

شمارهٔ ۱۵۲ : کفر زلف تو عرض ایمان کرد

شمارهٔ ۱۵۳ : صبح است و صبوح است بیائید بیائید

شمارهٔ ۱۵۴ : میزند روز و شب جرس فریاد

شمارهٔ ۱۵۵ : بیا که طره تو میل شور و شر دارد

شمارهٔ ۱۵۶ : بنده گر سر بر آستان باشد

شمارهٔ ۱۵۷ : هردم بشارت‌های دل از هاتف جان می‌رسد

شمارهٔ ۱۵۸ : آزار تو ایدوست دل آزار نباشد

شمارهٔ ۱۵۹ : حلقه بر هر در زدم دیدم در میخانه بود

شمارهٔ ۱۶۰ : شاهدی مستانه آمد زاهدی مستور شد

شمارهٔ ۱۶۱ : ترکیم سحرگاهان، در بستر خواب آمد

شمارهٔ ۱۶۲ : ساقی امشب گوئیا زردشت پیغمبر بود

شمارهٔ ۱۶۳ : هردم بشارت‌های جان، از هاتف دل می‌رسد

شمارهٔ ۱۶۴ : عمر برآمد مرا به نیمه هفتاد

شمارهٔ ۱۶۵ : بنقد حال شدم خاک هر چه بادا باد

شمارهٔ ۱۶۶ : ترکم امشب بسرا بیخود و مدهوش آمد

شمارهٔ ۱۶۷ : هر که امروز فکر فردا کرد

شمارهٔ ۱۶۸ : خوشا شراب و جوانی و می ببانگ سرود

شمارهٔ ۱۶۹ : بنویس نامه گر رقم قتل ما بود

شمارهٔ ۱۷۰ : مثال مومن از مزمار گفتند

شمارهٔ ۱۷۱ : باغ را نوبت نشور آمد

شمارهٔ ۱۷۲ : تیره شد گیتی و هنگام طرب باز آمد

شمارهٔ ۱۷۳ : آمد مه خورداد که در غم نتوان بود

شمارهٔ ۱۷۴ : حرف ما با تو شب دوش چه بود

شمارهٔ ۱۷۵ : دوش ترک مست ما با طره آشفته بود

شمارهٔ ۱۷۶ : کفر زلف تو دگر باره مسلمانم کرد

شمارهٔ ۱۷۷ : چشم مست تو مگر باز چه در سر دارد

شمارهٔ ۱۷۸ : لطف تو سنگ را بنظر گوهر آورد

شمارهٔ ۱۷۹ : این همه آشوب و غوغا بر سر کوی تو چند

شمارهٔ ۱۸۰ : نگینی گر بدست جم نباشد

شمارهٔ ۱۸۱ : باده نوشان بیخود از جام تواند

شمارهٔ ۱۸۲ : بهار شد که جهان خرمی ز سر گیرد

شمارهٔ ۱۸۳ : عشق آمد و یکباره ز خود بی خبرش کرد

شمارهٔ ۱۸۴ : میرود نیسان و میآید ایار

شمارهٔ ۱۸۵ : نبیند روی لیلی کس در این دار

شمارهٔ ۱۸۶ : بر چهره تو طره پیراسته خوشتر

شمارهٔ ۱۸۷ : الا تا کی حدیث از عمر و عمار

شمارهٔ ۱۸۸ : ای گشته یک امروز تو از محفل ما دور

شمارهٔ ۱۸۹ : در دشت مرو بصید نخجیر

شمارهٔ ۱۹۰ : چه خوش است آنکه شبی از سر شب تا بسحر

شمارهٔ ۱۹۱ : بر خیز که خاست باد شبگیر

شمارهٔ ۱۹۲ : خواجه در آرزوی عمر دراز

شمارهٔ ۱۹۳ : شوریست عجب در سر شوریده سران باز

شمارهٔ ۱۹۴ : بر وی درازتر شود این آرزو و آز

شمارهٔ ۱۹۵ : زان طره در هم دل آویز

شمارهٔ ۱۹۶ : گوهر خود را هویدا کن کمال این است و بس

شمارهٔ ۱۹۷ : خروس صبح زد سبوح و قدوس

شمارهٔ ۱۹۸ : نوبتی صبح فرو کوفت کوس

شمارهٔ ۱۹۹ : نه درد جوی و نه اندر هوای درمان باش

شمارهٔ ۲۰۰ : گفته بودی کز پریشانی شدم چون موی خویش

شمارهٔ ۲۰۱ : حلقه در گوش چو دف چنگ صفت سر در پیش

شمارهٔ ۲۰۲ : دل نبندی بچرخ و دورانش

شمارهٔ ۲۰۳ : بدستم افتد اگر باز زلف پر شکنش

شمارهٔ ۲۰۴ : ای آفت جان و فتنه هوش

شمارهٔ ۲۰۵ : تو خواجه‌ای و منت چون غلامِ حلقه‌به‌گوش

شمارهٔ ۲۰۶ : هر چه آید ز رنج و راحت پیش

شمارهٔ ۲۰۷ : گر دماغت تر نشد ای شیخ شهر از جام عشق

شمارهٔ ۲۰۸ : چون گریزد شیخ شهر از نام عشق

شمارهٔ ۲۰۹ : نزند دم فلک بجز دم عشق

شمارهٔ ۲۱۰ : باز رسید از یمن، نفخه زحمن عشق

شمارهٔ ۲۱۱ : نیمه از خاک و نیمه از افلاک

شمارهٔ ۲۱۲ : رفت از عمرم ای پسر چل سال

شمارهٔ ۲۱۳ : چند از این ترهات بیحاصل

شمارهٔ ۲۱۴ : هر روز به دیدار تو آیم ز در دل

شمارهٔ ۲۱۵ : هر چه در قرآن خدا فرموده از خمرو عسل

شمارهٔ ۲۱۶ : شکرلله که شدی باخبر از عالم دل

شمارهٔ ۲۱۷ : این خواجه گر رهد ز غم و حسرت اجل

شمارهٔ ۲۱۸ : گرد لعل دلفریبت کرده منزل تیره خال

شمارهٔ ۲۱۹ : میرود اندیشه عشق تو چون جان در تنم

شمارهٔ ۲۲۰ : هان و هان ای بهار فضل و کمال

شمارهٔ ۲۲۱ : امشب بدر پیر مغان ولوله داریم

شمارهٔ ۲۲۲ : چنان دیوانه و بیهوش و مستم

شمارهٔ ۲۲۳ : بخاطر از کسی باری ندارم

شمارهٔ ۲۲۴ : افتد که شبی از کف تو جام ستانیم

شمارهٔ ۲۲۵ : ما بپای خم می سر بشکنیم

شمارهٔ ۲۲۶ : مستانه باز تا در میخانه میروم

شمارهٔ ۲۲۷ : تا بکی همراهی این عقل سرگردان کنم

شمارهٔ ۲۲۸ : نیمه هشیاریم و یک نیم دگر مستانه‌ایم

شمارهٔ ۲۲۹ : خداوندا عجب شوریده رائیم

شمارهٔ ۲۳۰ : بجرم آنکه تو خون کرده ای دل ما را

شمارهٔ ۲۳۱ : بنده ام بنده ولی بیخردم

شمارهٔ ۲۳۲ : در این خرمن گدائی خوشه چینم

شمارهٔ ۲۳۳ : دوش دو بهره نرفته ز شبم

شمارهٔ ۲۳۴ : ما بیخودان مست که رند و قلندریم

شمارهٔ ۲۳۵ - درباره منزل خود در رود کنگ : در رود کنگ دره تنگی گرفته‌ایم

شمارهٔ ۲۳۶ : ای خواجه با تو من سخنی مختصر کنم

شمارهٔ ۲۳۷ : گر تو می در خواب خوردی، ما به بیداری زنیم

شمارهٔ ۲۳۸ : زر چه باشد که نثار کف پای تو کنم

شمارهٔ ۲۳۹ : بتقریبی ز ما گاهی ببر نام

شمارهٔ ۲۴۰ : یک بوسه زلعل لب دلجوی تو خواهم

شمارهٔ ۲۴۱ : ما راز نهانیم که در قلب جهانیم

شمارهٔ ۲۴۲ : از قول دوست ما بیکی مرحبا خوشیم

شمارهٔ ۲۴۳ : چون شود سردی فزون کار می و ساغر کنم

شمارهٔ ۲۴۴ : بتی شیرین لب اما ترشروی و تند خو دارم

شمارهٔ ۲۴۵ : باده پیش آر که ما گوش بغوغا ندهیم

شمارهٔ ۲۴۶ : با سبوی میفروشان دست بیعت داده ایم

شمارهٔ ۲۴۷ : ما قدح جز زکف شاهد صادق نزنیم

شمارهٔ ۲۴۸ : گر میخری شکسته تو خود ما شکسته ایم

شمارهٔ ۲۴۹ : من بجز کار می و ساقی و ساغر نکنم

شمارهٔ ۲۵۰ : بار دیگر یارجویان بر در دیار آمدیم

شمارهٔ ۲۵۱ : ما بدین درگه بامید گدائی آمدیم

شمارهٔ ۲۵۲ : بیا که روی سوی کوی میفروش کنیم

شمارهٔ ۲۵۳ : بیا یکدم بگرد دل بر آئیم

شمارهٔ ۲۵۴ : از باده دوش سخت مخمورم

شمارهٔ ۲۵۵ : دیشب بیاد چشم تو بیدار بوده ایم

شمارهٔ ۲۵۶ : ز آبادی به ویرانی رسیدیم

شمارهٔ ۲۵۷ : بر آن سرم که به کوی مغان سرای کنم

شمارهٔ ۲۵۸ : بر در میخانه امشب بزم نو آئین کنم

شمارهٔ ۲۵۹ : روزی فتد آخر که من این دام ببرم

شمارهٔ ۲۶۰ : من بشیشه درون پری دارم

شمارهٔ ۲۶۱ : ما فرو مانده در این ره به نخستین قدمیم

شمارهٔ ۲۶۲ : با خراباتیان رهی دارم

شمارهٔ ۲۶۳ : دلی از نازکی چون شیشه دارم

شمارهٔ ۲۶۴ : بگشای در خانه که نره گدائیم

شمارهٔ ۲۶۵ : خیز تا رخت از این کوی بیکسوی کنیم

شمارهٔ ۲۶۶ : من صراحی بزیر کش دارم

شمارهٔ ۲۶۷ : خیز ای همدم که یکدم ناله و زاری کنیم

شمارهٔ ۲۶۸ : من پرستار روی و موی توام

شمارهٔ ۲۶۹ : باز از دل شیدائی، شوریده سری دارم

شمارهٔ ۲۷۰ : ما فاطمیان سید عالی نسبستیم

شمارهٔ ۲۷۱ : رفتی و رخ خوب تو را سیر ندیدیم

شمارهٔ ۲۷۲ : در کوی دوست با غم و باشیون آمدیم

شمارهٔ ۲۷۳ : خیال جنت الماوی نداریم

شمارهٔ ۲۷۴ : اگر بگسستی از ما، غم نداریم

شمارهٔ ۲۷۵ : یک نیمه دل را به جمال تو سپردیم

شمارهٔ ۲۷۶ : خیز ای بت شنگول و بده باده که مستیم

شمارهٔ ۲۷۷ : ای بار خدا ره بسوی خویش نمایم

شمارهٔ ۲۷۸ : ز لعل دلکشت ای یارجانی مطلبی دارم

شمارهٔ ۲۷۹ : شبی که تنگ لبت را چو جان ببر گیرم

شمارهٔ ۲۸۰ : ایکاش که چون موی ابر روی تو افتم

شمارهٔ ۲۸۱ : با سر زلف پریش تو کشاکش دارم

شمارهٔ ۲۸۲ : ما چرا سخت در این حلقه گرفتار شدیم

شمارهٔ ۲۸۳ : دیوانه‌ام دیوانه‌ام

شمارهٔ ۲۸۴ : ما بسی مرحله دور و دراز آمده ایم

شمارهٔ ۲۸۵ : تشویش بدو زشت و کم و بیش نداریم

شمارهٔ ۲۸۶ : برخیز که گرد دل درویش برآئیم

شمارهٔ ۲۸۷ : خیز که تا بر در دل ره کنیم

شمارهٔ ۲۸۸ : سبحه را دیشب بشیخ شهر بردم ارمغان

شمارهٔ ۲۸۹ : نز خدایم میتوان بگریختن

شمارهٔ ۲۹۰ : گر نیستی از عاشقان از عاشقی افسانه کن

شمارهٔ ۲۹۱ : بنده را سر بر آستان بودن

شمارهٔ ۲۹۲ : جان و تن را به عشق سودا کن

شمارهٔ ۲۹۳ : ترکانه سحر تاخته آمد بسر من

شمارهٔ ۲۹۴ : وقت سحر آمد ، هله ترتیبِ سحر کن،

شمارهٔ ۲۹۵ : شب آمد جام می را مرحبا کن

شمارهٔ ۲۹۶ : خاتم از دست اهرمن بستان

شمارهٔ ۲۹۷ : در دل ویران خیال رای تو مهمان

شمارهٔ ۲۹۸ : روز و شب بیهده با اختر خود جنگ مکن

شمارهٔ ۲۹۹ : خدای جهان در جهان جهان

شمارهٔ ۳۰۰ : عیب دانشور بود با ناکسان صهبا زدن

شمارهٔ ۳۰۱ : رخ است آن یا چمن یا باغ نسرین

شمارهٔ ۳۰۲ : آن لعل لب و دهان خندان

شمارهٔ ۳۰۳ : بچنگ دیو اسیرم بدست غول زبون

شمارهٔ ۳۰۴ : روز ابر و ترشح باران

شمارهٔ ۳۰۵ : نمیدانم چه کردی با دل من

شمارهٔ ۳۰۶ : ای دشمن جان من و ای خیره تن من

شمارهٔ ۳۰۷ : عید شد باده مغانه بزن

شمارهٔ ۳۰۸ : کس را مسنج جز بترازوی خویشتن

شمارهٔ ۳۰۹ : چندانکه زیم با دل آسوده زیم من

شمارهٔ ۳۱۰ : نکرده ای ببر ای سرو جامه گلگون

شمارهٔ ۳۱۱ : در کفت دارم، دلی خارش بکن رارش بکن

شمارهٔ ۳۱۲ : امروز امیر در میخانه تویی تو

شمارهٔ ۳۱۳ : می نخوردی سخن از باده و از جام بگو

شمارهٔ ۳۱۴ : سر تا بقدم ترک منا، جان و دلی تو

شمارهٔ ۳۱۵ : مبر در پیش زاهد نام باده

شمارهٔ ۳۱۶ : آن مست ببین بی خبر از خویش فتاده

شمارهٔ ۳۱۷ : ندارم توشه ای از بهر این ره

شمارهٔ ۳۱۸ : چهره را رنگی بده آبی بده

شمارهٔ ۳۱۹ : من بدین کهنه دلق و کهنه کلاه

شمارهٔ ۳۲۰ : ای شیخ جز این خرقه و دستار چه داری

شمارهٔ ۳۲۱ : زلفکا چند حیله ساز کنی

شمارهٔ ۳۲۲ : تن همه زشتی و بدی یارجلاخذبیدی

شمارهٔ ۳۲۳ : شیخنا بگذر از توئی و منی

شمارهٔ ۳۲۴ : این طره پر چین که شکن در شکن استی

شمارهٔ ۳۲۵ : هر جا سخن از شکر و قند و عسل استی

شمارهٔ ۳۲۶ : ای خواجه شنیدستم زین کوچه رهی داری

شمارهٔ ۳۲۷ : سخن بگوی که شیرین لب و شکردهنی

شمارهٔ ۳۲۸ : قربان مقدمت که ببزم من آمدی

شمارهٔ ۳۲۹ : گر تلخ کنی و گر ترش روی

شمارهٔ ۳۳۰ : با رقیبان سر سفر داری

شمارهٔ ۳۳۱ : چون شود با ما اگر رسم ستم کمتر کنی

شمارهٔ ۳۳۲ : شنیدستم که با یاری نهانی

شمارهٔ ۳۳۳ : از فکرت و اندیشه در آزار چرائی

شمارهٔ ۳۳۴ : ترک من نیمه شب از در با چراغ آید همی

شمارهٔ ۳۳۵ : ترک بدخوی جفا جوی بلا بالا توئی

شمارهٔ ۳۳۶ : چرا میل دل آزاری نداری

شمارهٔ ۳۳۷ : اگر یک جرعه می در شیشه داری

شمارهٔ ۳۳۸ : رفتم بدر پیر خرابات تو بودی

شمارهٔ ۳۳۹ : هر که را در ره طلب بینی

شمارهٔ ۳۴۰ : بده ایساقی بزم آنقدح هوش زدای

شمارهٔ ۳۴۱ : آشکارا، روز طعن و لعن زندان میکنی

شمارهٔ ۳۴۲ : امروز مرا جام ز باده تهی استی

شمارهٔ ۳۴۳ : تو از عالم جز این یکدم نداری

شمارهٔ ۳۴۴ : رهم در بزم جان و دل تو دادی

شمارهٔ ۳۴۵ : شنیده ام که تو ای خواجه کیمیا داری

شمارهٔ ۳۴۶ : ای تیره تن ما که بجان دشمن مائی

شمارهٔ ۳۴۷ : یک امشبی که تو آسوده در کنار منی

شمارهٔ ۳۴۸ : خواهی از حرف بد اندیش سلامت باشی

شمارهٔ ۳۴۹ : امشب که منم با تو در اینخانه خالی

شمارهٔ ۳۵۰ : به جان دشمن به غیر تن نداری

شمارهٔ ۳۵۱ : تا چند کند دست تو با زلف تو بازی

شمارهٔ ۳۵۲ : رفته از ما و تو منی و توئی

شمارهٔ ۳۵۳ : هی خویش بیارای و خر خویش بیارای

شمارهٔ ۳۵۴ : تو با لب نمکین از چه قند گفتاری

شمارهٔ ۳۵۵ : در ده قدح باده که با زخم فراقی

شمارهٔ ۳۵۶ : چه خوش بود که شبی در کنار من خسبی

شمارهٔ ۳۵۷ : تا لاله صفت جانا گلگونه قبا کردی