شمارهٔ ۳۰۵

هوش مصنوعی: نمی‌دانم چه بر سر دلم آوردی که دوباره بر دستاوردها و داشته‌هایم آتش افکنده‌ای.

هوش مصنوعی: اگر از جمع من خارج شوی، هرگز نمی‌توانی از دل من بیرون بروی.

هوش مصنوعی: بیایید ای نور زندگی من، چرا که بدون حضور تو، همه جا تاریک و خالی است.

هوش مصنوعی: تا زمانی که تو در خانه من هستی، غم و اندوه به دور و بر من نخواهد آمد.

هوش مصنوعی: اگر تو بیایی، جانم به استقبال تو خواهد آمد. ای بخت خوش‌شانس، من نیز به سمت تو خواهم آمد.

هوش مصنوعی: من در طوفان و بحران‌ زندگی غرق شدم و تو هستی که جانم را نجات می‌دهی، ای ساحل امن من.

هوش مصنوعی: من دل و جان خود را به تو تقدیم کرده‌ام، چه می‌خواهی که از من بپذیری؟ این هدیه‌ی ناچیز من چیست؟

هوش مصنوعی: در وجود من، عشق و محبت تو بیشتر از جان و دل نقش بسته‌اند و به نوعی جزئی از سرشت و ذات من شده‌اند.