شمارهٔ ۳۰۶

هوش مصنوعی: ای دشمنی که جانم را می‌کشی و ای کسی که آزارم می‌دهی، تو در واقع سرچشمه‌ی افکار و دردها و مشکلات من هستی.

هوش مصنوعی: ای محبوب دل‌خسته، تو نه دشمنی خطرناک هستی، بلکه زندگی با تو برای من دشوار شده است.

هوش مصنوعی: ای دشمن دل و دین من، همواره با تو در جنگم، تو که همچون برده‌ای هستی، خود را مانند اشراف می‌دانی و در حقیقت، تو همان شیطان منی.

هوش مصنوعی: دنیا مانند قبری است که به طلا آراسته شده، من در آن مرده‌ای هستم که پوسیده‌ام و تو هم کهنه‌کفنی هستی برای این مرده.

هوش مصنوعی: ای موجود شیطانی که به دلم چنگ زده‌ای، ای موجود زشت که در وجود من به وطن تبدیل شده‌ای.

هوش مصنوعی: از این خانه خراب متنفرم که در آن موجودی مثل تو، که دیوانه و بدخلق است، زندگی می‌کند.

هوش مصنوعی: من در هنر و حقه‌بازی مهارت دارم، اما به ندرت به سمت هنر و حقه‌بازی تو می‌پردازم؛ در واقع، حقه‌بازی و هنر من همانی است که تو نشان می‌دهی.

هوش مصنوعی: من مانند یعقوب هستم که از جدایی یوسف نابینا شده‌ام. دنیای من چه فرقی دارد با کنعان، زیرا تو محل غم و اندوه منی.

هوش مصنوعی: اگر موری به زمین بیفتد، راهی برای نجاتش ندارد. من هم مانند آن مور به زمین افتاده‌ام و تو هستی که می‌توانی به من کمک کنی.