شمارهٔ ۳۱۱

هوش مصنوعی: در دل من چیزی دارم که حالم را بد می‌کند، هر زمان که بتوانی باید به او زخم بزنی و آرامم نگذاری.

هوش مصنوعی: برای من، که تو مانند جان شیرینی، بسیار ارزشمندی. ای پادشاه با لب‌های شیرین، با کمال میل از تو خواهش می‌کنم که به من محبت کنی.

هوش مصنوعی: اگر لبی خواهان آب باشد، چون آب زندگی است، درنگ و تأخیر نکن و او را سیراب کن تا تشنگی‌اش برطرف شود.

هوش مصنوعی: زمانی که ستمگران بر بندگان خود زور می‌گویند، آنگاه است که اربابان و سروران به شدت خسته و ناتوان می‌شوند و دیگر ارزشی ندارند.

هوش مصنوعی: من به تو بخشیده‌ام، اما اگر این کار برایت خوشایند نیست، یا او را بکش، یا زندانی‌اش کن، یا او را به دار بیاویزه.

هوش مصنوعی: اگر هیچ پاداشی برای بندگی وجود نداشته باشد، پس چه دلیلی دارد که به عنوان برده به بازار عرضه شوی و به دست فروشندگان سپرده شوی؟

هوش مصنوعی: نی را هرگز نباید به بازار فروخت، چون این نی همواره در دلش نغمه‌ای دارد. پس تو هم به او آزار نرسان و درنگ کن.

هوش مصنوعی: به او خیلی آزار نرسان و در صلح و قهر گاهی مراقبش باش و گاهی به درمانش بپرداز.

هوش مصنوعی: وقتی که کسی بیمار و رنجور می‌شود و دردش بیشتر می‌شود، بهتر است که عاطفه و محبت خود را به او نشان دهیم و از او مراقبت کنیم.

هوش مصنوعی: به او قول بده که به وصالش می‌رسی، اما هر چه می‌دانی برعکس عمل کن. در رفتار با او فریب و زیبایی به کار ببر.

هوش مصنوعی: موی بافته و پیچیده‌ی دختر هندی را بگیر و در حالی که در فضای جادویی چشمانش هستی او را به تسخیر خود درآور.

هوش مصنوعی: ای آقا، بنده اینگونه در دستان شما قرار نمی‌گیرد. هر آنچه را که دربارهٔ مقام و منزلت شما می‌دانید، به حق و شایسته آن انجام دهید.

هوش مصنوعی: نرگس، که به خاطر زیبایی و حالتی بیمارگونه‌اش معروف است، از شراب قرمز خود برای بیمارش نوشیدنی خوشمزه و خوشایندی آماده کند.

هوش مصنوعی: در نزدیکی تو، به او اجازه نده که راهی پیدا کند، و همیشه او را در درگاه خود بنشان، در سایه‌های دیوار پشت سرش.