شمارهٔ ۲۲۹

هوش مصنوعی: پروردگارا، چه دلی سرشار از شوق و حیرانی دارم که نه دانشی دارم و نه دلی آرام.

هوش مصنوعی: یکی به سمت مسجد می‌رود و دیگری به سوی معبد، و ما همچنان در این میان مانده‌ایم.

هوش مصنوعی: من نه راهی برای جستجوی خلق دارم و نه مسیر حقی را در این جهان می‌شناسم؛ به‌طور کلی خود را در این عالم سرگردان می‌یابم.

هوش مصنوعی: ما انسان‌های ناتوان و نیازمند، در رنج و عذابی بی‌پایان هستیم و هیچ دروغ و تظاهر در وجودمان نیست.

هوش مصنوعی: به سوی درگاه تو راهی جز این نداریم که تو تنها پادشاهی و ما گدایان تو هستیم.