شمارهٔ ۹۷

هوش مصنوعی: هیچ کس نیست که از زیبایی لب‌های تو بدگویی کرده باشد و از حسرت آن لب‌ها، لب خودش را نگزیده باشد.

هوش مصنوعی: صورت زیبا و خوش رنگی داری، اما لب‌هایت به رنگ سبز و کبود در آمده است. این نشان می‌دهد که زیبایی‌ات به خاطر کارهای نادرست و بی‌خود به خطر افتاده و به فنا رفته است.

هوش مصنوعی: بگو چرا آن لب، زیبا و دل‌انگیز، از گفتار دور شده و چرا رنگ آن چهره، که زمانی درخشان بود، اکنون از دست رفته است؟

هوش مصنوعی: او مست بوده و شراب نوشیده، به وجد آمده و بی‌خبر از حال خود، از خانه بیرون رفته و به بازار رفته است.

هوش مصنوعی: من بارها به او گفتم که از دوری کردن با افراد ناپایدار و نابلد فاصله بگیرد، اما متأسفانه او به حرفم گوش نداد.

هوش مصنوعی: این خانه نابود شد، این خیمه بی‌سرپرست به شکل ناپسند و بی‌احترامی مثل خانه خدا، سفره‌ای از نیکی برای همگان پهن شده است.

هوش مصنوعی: این میوه را کسی می‌چشد که چنین اثر مثبتی بر جا گذاشته است و این گنج را کسی خواهد برداشت که چنین تلاش و زحمتی برای دستیابی به آن کشیده است.

هوش مصنوعی: عصاره و مزهٔ تلخ و ترش چیزی ممکن است با گذر زمان شیرین و خوشایند شود. وقتی چیزی در حالت ناپختگی یا نارسایی باشد، ممکن است خوشایند نباشد، اما با گذشت زمان و رسیدن به مرحلهٔ مناسب، می‌توان از آن بهره‌مند شد. شکوفایی و به ثمر نشستن چیزها نیاز به زمانی دارد که در نهایت به جانب مثبت‌تری می‌رسند.

هوش مصنوعی: یک روز شاهد خواهی بود که این خون، که از چشمان من بر دامان من ریخته، گریبان تو را می‌گیرد.

هوش مصنوعی: روزی از من بپرس که چرا این خار در چشمانم نشسته و به خاطر توست، در حالی که بهشت در پای تو گشوده است.

هوش مصنوعی: به جز دل زخم‌خورده‌ی محبتت که در آن شهر به واسطه‌ی آشناهای دیگر به یاد تو افتاده است.

هوش مصنوعی: هیچ پرنده‌ای از دام محبت تو رها نشده است، هیچ شکار جدیدی از چنگال عشق تو نجات نیافته است.