شمارهٔ ۳۲۸

هوش مصنوعی: تو به قدری عزیز و محبوبی که من به خاطر حضور تو جانم را فدای تو می‌کنم. وقتی که تو می‌آیی، مانند نوری در چشمانم و روحی در بدنم می‌شوی.

هوش مصنوعی: دیدم که سرو، با قامت راست ایستاده و گل نیز سر به پایین آورده است. گفتم مسلماً تو دوباره به گلستان آمدی.

هوش مصنوعی: در دل من، مانند آفتاب که از دری کوچک به خانه‌ی فقیر می‌تابد، راهی پیدا کردی و نور امید را به زندگی‌ام آوردی.

هوش مصنوعی: تیغ و کفن به گردن دارم و جانم را به دستانم سپرده‌ام؛ اگر برای کشتن من آمده‌ای، بیا.

هوش مصنوعی: ای گنجی که ارزشمند و باارزش هستی، آیا خودت به اینجا آمدی یا این که با باد و اتفاقات به دست آمده‌ای؟

هوش مصنوعی: ای صبح، تو چرا مانند شام روشنایی افکننده‌ای؟ ای دزد شب، چرا در روز در اینجا هستی و مزاحم می‌شوی؟

هوش مصنوعی: دل حبیب به قدری پر از درد و تنگی است که گویا تو به اندازه یک رشته باریک از چشمه سوزن وارد آن شده‌ای.