شمارهٔ ۳۰۹

هوش مصنوعی: هرچه که می‌گذرد، من با دل آرام و بدون دغدغه و فکرهای بی‌فایده زندگی می‌کنم.

هوش مصنوعی: ای آرامش جان و دل من، سریعاً آن شراب راحت‌بخش را بیاور که من در حالتی آسوده به سر می‌برم.

هوش مصنوعی: وقتی که خداوند به من نعمت و لذت را عطا کرده، نباید در رنج و غم زندگی کنم و از گذشته‌ها و چیزهایی که ندارم، ناراحت باشم.

هوش مصنوعی: من به شدت خسته و فرسوده‌ام از فکر و غم، بنابراین از من درباره‌ی این افکار و اندوه‌ها صحبت نکنید.

هوش مصنوعی: خداوند فرموده است که زندگی باید با سلامتی و به خوبی سپری شود، همان‌گونه که او اراده کرده است.

هوش مصنوعی: از نصیحت‌های حکیمانه چه نتیجه‌ای می‌توان گرفت وقتی که آن نصایح به کسانی که گوش نمی‌دهند، منتقل شوند؟

هوش مصنوعی: با این بزرگی و ویژگی‌های نیکوی خود، و با این گوهر پاکی که دارم، حیف است که با دامن و روابط نامناسب زندگی کنم.

هوش مصنوعی: از این غم که نتوانستم به خوبی با آن مواجه شوم، چهره‌ام به خون دل آغشته است، پس من چگونه باید زندگی کنم؟

هوش مصنوعی: من عمرم را نمی‌شمارم از روزی که محبوب تو بر دانش و بینشم افزوده شده است، پس از آن روز من تغییر کرده‌ام.