شمارهٔ ۲۴۴

هوش مصنوعی: من دختری دارم که لب‌هایش شیرین است اما خلق و خویش تند و ترش است. او خود را درگیر قمار می‌کند و به همین دلیل زبانش تلخ و گفتگوهایش همیشه جنگجویانه است.

هوش مصنوعی: همهٔ افرادی که با بی‌رحمی و فریبکاری رفتار می‌کنند، به خود می‌بالند که من زیبایی و خوش‌صورتی دارم.

هوش مصنوعی: از محنتی که از محبت کسی می‌کشم، با دل شاد زندگی می‌کنم. اما در عین حال، غم در دلم است که مانند گریه‌ای است با لبخند. این احساس را همچون مینا که گلویش پر از صدای دل‌نشین است، تجربه می‌کنم.

هوش مصنوعی: گاهی با زیبایی و ناز و کرشمه دل را خوش می‌کند، گاهی هم غم و اندوه به دل می‌آورد. گاه از شدت عشق و گفتگو با محبوب، تمام خونسردی‌ام را به خطر می‌اندازم.

هوش مصنوعی: چشم و ابرو و موهای زیبای تو باعث شده که دل من به شدت به تو وابسته شود، مانند سربازانی که در جبهه جنگ ایستاده‌اند و آماده نبرد هستند.

هوش مصنوعی: عزیزم، تا کی به من بی‌رحمی و کینه‌ورزی می‌کنی؟ لطفا کمی بنشین و با من صحبت کن و از آن لب شیرینت بگو، زیرا من به ناچار و آرزومند دشنام می‌زنم.

هوش مصنوعی: در جمع رندان و اهل دل، به من فحش و ناسزا نده، چرا که من هم مانند دیگران حرمت و آبرو دارم و نمی‌خواهم با خاک و بی‌احترامی در یک سطح قرار بگیرم.