شمارهٔ ۲۰۱

هوش مصنوعی: در گوشم حلقه‌ای است که مانند طبل صدا می‌دهد، حالا یا من جلو بیایم و بنوازم، یا تو شروع کن و این بنده‌ی خودت را راضی کن.

هوش مصنوعی: نه می‌توانم از تو دور شوم، زیرا تو آرامش جان منی و نه می‌توانم بدون تو بمانم، زیرا تو درمان زخمی هستی که در دل دارم.

هوش مصنوعی: مدعی پشت دیوار قرار دارد و تو جلوی چشم من هستی. من لبخند دوست را می‌زنم، در حالی که دشمن بدبین لب‌های خود را محکم بسته است.

هوش مصنوعی: من موهایم را به دست می‌گیرم نه اینکه بخواهم به خاطر جمعی، داستان دل را مو به مو بازگو کنم و این زلف آشفته را روایت کنم.

هوش مصنوعی: دوست با چهره‌ای گشاده در میهمانی، و فضایی که شبیه به زاغ یار خالی است، در حالی که محبت از چهره‌ی بیگانه و آشنا پنهان شده است.