خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

وحشی بافقی » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : آه ، تا کی ز سفر باز نیایی؟ بازآ

شمارهٔ ۲ : کشیده عشق در زنجیر، جان ناشکیبا را

شمارهٔ ۳ : راندی ز نظر، چشم بلا دیدهٔ ما را

شمارهٔ ۴ : چند به دل فرو خورم این تف سینه تاب را

شمارهٔ ۵ : تازه شد آوازهٔ خوبی ، گلستان ترا

شمارهٔ ۶ : من آن مرغم که افکندم به دام صد بلا خود را

شمارهٔ ۷ : طی زمان کن ای فلک ، مژدهٔ وصل یار را

شمارهٔ ۸ : خیز و به ناز جلوه ده قامت دلنواز را

شمارهٔ ۹ : نرخ بالا کن متاع غمزهٔ غماز را

شمارهٔ ۱۰ : نبود طلوع از برج ما، آن ماه مهر افروز را

شمارهٔ ۱۱ : بار فراق بستم و ، جز پای خویش را

شمارهٔ ۱۲ : عزت مبردر کار دل این لطف بیش از پیش را

شمارهٔ ۱۳ : منع مهر غیر نتوان کرد یار خویش را

شمارهٔ ۱۴ : چیست قصد خون من آن ترک کافر کیش را

شمارهٔ ۱۵ : هست امیدِ قوتی بختِ ضعیف‌حال را

شمارهٔ ۱۶ : بر سر نکشت درتب غم هیچکس مرا

شمارهٔ ۱۷ : بر قول مدعی مکش ای فتنه‌گر مرا

شمارهٔ ۱۸ : ننموده استخوان ز تن ناتوان مرا

شمارهٔ ۱۹ : خانه پر بود از متاع صبر این دیوانه را

شمارهٔ ۲۰ : ساکن گلخن شدم تا صاف کردم سینه را

شمارهٔ ۲۱ : کس نزد هرگز در غمخانهٔ اهل وفا

شمارهٔ ۲۲ : صد حیف از محبت بیش از قیاس ما

شمارهٔ ۲۳ : بسیار گرم پیش منه در هلاک ما

شمارهٔ ۲۴ : از کاه ، کهربا بگریزد به بخت ما

شمارهٔ ۲۵ : ای سرخ گشته از تو به خون روی زرد ما

شمارهٔ ۲۶ : دلم را بود از آن پیمان‌گسل امید یاری‌ها

شمارهٔ ۲۷ : پاک ساز از غیر دل ، وز خود تهی شو چون حباب

شمارهٔ ۲۸ : قصهٔ می خوردن شبها و گشت ماهتاب

شمارهٔ ۲۹ : شد یار به اغیار دل آزار مصاحب

شمارهٔ ۳۰ : گهی از مهر یاد عاشق شیدا کند یا رب

شمارهٔ ۳۱ : مژدهٔ وصل توام ساخته بیتاب امشب

شمارهٔ ۳۲ : ز شبهای دگر دارم تب غم بیشتر امشب

شمارهٔ ۳۳ : کسی خود جان نبرد از شیوهٔ چشم فسون‌سازت

شمارهٔ ۳۴ : این زمان یارب مه محمل نشین من کجاست

شمارهٔ ۳۵ : یاد او کردم ز جان صد آه درد آلود خاست

شمارهٔ ۳۶ : لطفِ پنهانی او در حقِ من بسیار است

شمارهٔ ۳۷ : در ره پر خطر عشق بتان بیم سر است

شمارهٔ ۳۸ : بازم از نو خم ابروی کسی در نظر است

شمارهٔ ۳۹ : تا مقصد عشاق رهی دور و دراز است

شمارهٔ ۴۰ : خوش است بزم ولی پر ز خائن راز است

شمارهٔ ۴۱ : عتاب اگر چه همان در مقام خونریز است

شمارهٔ ۴۲ : طراز سبزهٔ بر گلشن عذار خوش است

شمارهٔ ۴۳ : خوار می‌کن ، زار می‌کش، منتت بر جان ماست

شمارهٔ ۴۴ : امروز ناز عذر جفاهای رفته خواست

شمارهٔ ۴۵ : یار ما بی رحم یاری بوده است

شمارهٔ ۴۶ : ابر است و اعتدال هوای خزانی است

شمارهٔ ۴۷ : در دل همان محبت پیشینه باقی است

شمارهٔ ۴۸ : ترک من تیغ به کف ، بر زده دامن برخاست

شمارهٔ ۴۹ : به جور، ترک محبت خلاف عادت ماست

شمارهٔ ۵۰ : گرد آن خانه بگردم که در او خلوت تست

شمارهٔ ۵۱ : بهر دلم که درد کش و داغدار تست

شمارهٔ ۵۲ : وداع جان و تنم استماع رفتن تست

شمارهٔ ۵۳ : بگذشت دورِ یوسف و دورانِ حُسنِ تو ست

شمارهٔ ۵۴ : ابروی تو جنبید و خدنگی ز کمان جست

شمارهٔ ۵۵ : بگذران دانسته از ما گر ادایی سر زده‌ست

شمارهٔ ۵۶ : از نظر افتادهٔ یاریم مدت‌ها شدست

شمارهٔ ۵۷ : هنوز عاشقی‌و دلرباییی نشدست

شمارهٔ ۵۸ : بازم زبان شکر به جنبش درآمدست

شمارهٔ ۵۹ : خوش صیدِ غافلی به سر تیر آمده‌ست

شمارهٔ ۶۰ : ناتوان موری به پابوس سلیمان آمدست

شمارهٔ ۶۱ : از تو همین تواضع عامی مرا بس است

شمارهٔ ۶۲ : آنکه بی ما دید بزم عیش و در عشرت نشست

شمارهٔ ۶۳ : خود رنجم و خود صلح کنم عادتم اینست

شمارهٔ ۶۴ : آنکس که مرا از نظر انداخته اینست

شمارهٔ ۶۵ : ای مدعی از طعن تو ما را چه ملالست

شمارهٔ ۶۶ : مشورت با غمزه چشمت را پیِ تسخیرِ کیست

شمارهٔ ۶۷ : یارب مه مسافر من همزبان کیست ؟

شمارهٔ ۶۸ : بسته بر فتراک و می‌پرسد که صیاد تو کیست

شمارهٔ ۶۹ : ای دیده ، دشتبان نگاهت به راه کیست

شمارهٔ ۷۰ : تا قسمتم ز میکدهٔ آرزوی کیست

شمارهٔ ۷۱ : مریض عشق اگر صد بود علاج یکیست

شمارهٔ ۷۲ : ای همنفسان بودن و آسودن ما چیست

شمارهٔ ۷۳ : همرهی با غیر و از من احتراز از بهر چیست

شمارهٔ ۷۴ : کوچنان یاری که داند قدر اهل درد چیست

شمارهٔ ۷۵ : قدر اهل درد صاحب درد می‌داند که چیست

شمارهٔ ۷۶ : باز این عتاب و شیوهٔ عاشق‌‌گداز چیست

شمارهٔ ۷۷ : زهر در چشم و چین بر ابرو چیست

شمارهٔ ۷۸ : خنده‌ات برما و بر داغ دل درمانده چیست

شمارهٔ ۷۹ : مست آمدی که موجب چندین ملال چیست

شمارهٔ ۸۰ : وصلم میسر است ولی بر مراد نیست

شمارهٔ ۸۱ : سوزِ تبِ فراقِ تو درمان‌پذیر نیست

شمارهٔ ۸۲ : کس به بزم دلبران از دور گردان پیش نیست

شمارهٔ ۸۳ : دلتنگم و با هیچکسم میل سخن نیست

شمارهٔ ۸۴ : وقت برقع ز رخ کشیدن نیست

شمارهٔ ۸۵ : جز غیر کسی همره آن عربده جو نیست

شمارهٔ ۸۶ : یک التفات ز فرماندهان نازم نیست

شمارهٔ ۸۷ : چه لطف‌ها که در این شیوهٔ نهانی نیست

شمارهٔ ۸۸ : طایر بستان پرستم لیکنم پر باز نیست

شمارهٔ ۸۹ : تا به آخر نفسم ترک تو در خاطر نیست

شمارهٔ ۹۰ : عاشقِ یکرنگ را یارِ وفادار هست

شمارهٔ ۹۱ : پر گشت دل از راز نهانی که مرا هست

شمارهٔ ۹۲ : می‌نماید چند روزی شد که آزاریت هست

شمارهٔ ۹۳ : بردری ز آمد شد بسیار آزاریم هست

شمارهٔ ۹۴ : قرعه دولت زدم ، یاری و اقبال هست

شمارهٔ ۹۵ : می‌توانم بود بی تو تابِ تنهاییم هست

شمارهٔ ۹۶ : شکفتگیش چو هر روز نیست حالی هست

شمارهٔ ۹۷ : تو جفا کن که از این سویْ وفاداری هست

شمارهٔ ۹۸ : اسیر جلوهٔ هر حسن عشقبازی هست

شمارهٔ ۹۹ : از عرض نیازم چه بلا بی‌خبرش داشت

شمارهٔ ۱۰۰ : از پیِ بهبودِ دردِ ما دوا سودی نداشت

شمارهٔ ۱۰۱ : رسید و آن خم ابرو بلند کرد و گذشت

شمارهٔ ۱۰۲ : ز پیش دیده تا جانان من رفت

شمارهٔ ۱۰۳ : به طوف کعبه من خاکسار خواهم رفت

شمارهٔ ۱۰۴ : گرم آمد و بر آتش شوقم نشاند و رفت

شمارهٔ ۱۰۵ : ناز برگیرد کمان در وقت ترکش بستنت

شمارهٔ ۱۰۶ : گرد سر تو گردم و آن رخش راندنت

شمارهٔ ۱۰۷ : تو منکری ولیک به من مهربانیت

شمارهٔ ۱۰۸ : نویدِ آشنایی می‌دهد چشمِ سخن‌گویت

شمارهٔ ۱۰۹ : هرگزم یارب از آن دیدار مهجوری مباد

شمارهٔ ۱۱۰ : هجران رفیقِ بختِ زبونِ کسی مباد

شمارهٔ ۱۱۱ : تا ابد دولت نواب ولی سلطان باد

شمارهٔ ۱۱۲ : خوش نیست هرزمان زدن از جور یار داد

شمارهٔ ۱۱۳ : عیاذباله از روزی که عشقم در جنون آرد

شمارهٔ ۱۱۴ : باده کو تا خرد این دعوی بیجا ببرد

شمارهٔ ۱۱۵ : غمزهٔ او حشر فتنه به هر جا ببرد

شمارهٔ ۱۱۶ : شام هجران تو تشریف به هر جا ببرد

شمارهٔ ۱۱۷ : باده کو تا خرد، این دعوی بیجا ببَرد

شمارهٔ ۱۱۸ : دلم امروز از آن لب هر زمان شکری دگر دارد

شمارهٔ ۱۱۹ : به زیرِ لب حدیثِ تلخ کـآن بیدادگر دارد

شمارهٔ ۱۲۰ : به تنگ آمد دلم یک خنجرِ کاری طمع دارد

شمارهٔ ۱۲۱ : چشم او قصد عقل و دین دارد

شمارهٔ ۱۲۲ : جانان نظری کو ز وفا داشت ندارد

شمارهٔ ۱۲۳ : کار خوبی نه بگفت دگران باید کرد

شمارهٔ ۱۲۴ : خوش آن نیاز که رفع حیا تواند کرد

شمارهٔ ۱۲۵ : کی دیدمش که قصد دل زار من نکرد

شمارهٔ ۱۲۶ : چه گویمت که چه با جانم اشتیاق نکرد

شمارهٔ ۱۲۷ : دگر آن شبست امشب که ز پی سحر ندارد

شمارهٔ ۱۲۸ : تاب رخ او مهر جهانتاب ندارد

شمارهٔ ۱۲۹ : هر چند ناز کردی ، نیازم زیاده شد

شمارهٔ ۱۳۰ : هلاکم ساز گر بر خاطرت باری ز من باشد

شمارهٔ ۱۳۱ : مهرم ز حرمان شد فزون شوقی ز حسرت کم نشد

شمارهٔ ۱۳۲ : ملول از زهد خویشم ساکن میخانه خواهم شد

شمارهٔ ۱۳۳ : اینست کزو رخنه به کاشانهٔ من شد

شمارهٔ ۱۳۴ : خوش آن کو غنچه سان با گلعذاری همنشین باشد

شمارهٔ ۱۳۵ : گل چیست اگر دل ز غم آزاد نباشد

شمارهٔ ۱۳۶ : به راز عشق زبان در میان نمی‌باشد

شمارهٔ ۱۳۷ : دوشم از آغاز شب جا ، بر در جانانه بود

شمارهٔ ۱۳۸ : امروز ناز را به نیازم نظر نبود

شمارهٔ ۱۳۹ : چو شمع شب همه شب سوز و گریه زانم بود

شمارهٔ ۱۴۰ : ماه من گفتم که با من مهربان باشد، نبود

شمارهٔ ۱۴۱ : مرغ ما دوش سرایندهٔ بستانی بود

شمارهٔ ۱۴۲ : آنچه کردی ، آنچه گفتی غایت مطلوب بود

شمارهٔ ۱۴۳ : بود آن وقتی که دشنام تو خاطر خواه بود

شمارهٔ ۱۴۴ : آن مستی تو دوش ز پیمانهٔ که بود

شمارهٔ ۱۴۵ : دوش در کویی عجب بی لطفیی در کار بود

شمارهٔ ۱۴۶ : با غیر دوش اینهمه گردیدنش چه بود

شمارهٔ ۱۴۷ : چون تو مستغنی ز دل بودی دل آرایی چه بود

شمارهٔ ۱۴۸ : چندین عنایت از پی چندین جفا چه بود

شمارهٔ ۱۴۹ : دوش از عربده یک مرتبه باز آمده بود

شمارهٔ ۱۵۰ : زان عهد یاد باد که از ما به کین نبود

شمارهٔ ۱۵۱ : هر دلی کز عشق جان شعله اندوزش نبود

شمارهٔ ۱۵۲ : یک ره سؤال کن گنه بی‌گناه خود

شمارهٔ ۱۵۳ : مرا وصلی نمی‌باید من و هجر و ملال خود

شمارهٔ ۱۵۴ : نیازی کز هوس خیزد کدامش آبرو باشد

شمارهٔ ۱۵۵ : ترسم در این دلهای شب از سینه آهی سرزند

شمارهٔ ۱۵۶ : بتان که اهل تعلق به قید شان بندند

شمارهٔ ۱۵۷ : لب بجنبان که سر تنگ شکر بگشاید

شمارهٔ ۱۵۸ : خرم دل آن کس که ز بستان تو آید

شمارهٔ ۱۵۹ : نزدیک ما سگان درت جا نمی‌کنند

شمارهٔ ۱۶۰ : گر دیده به دریوزهٔ دیدار نیاید

شمارهٔ ۱۶۱ : گرچه می‌دانم که می‌رنجی و مشکل می‌شود

شمارهٔ ۱۶۲ : شهر، بیم است کزین حسن پرآشوب شود

شمارهٔ ۱۶۳ : شکل مستانه و انکار شرابش نگرید

شمارهٔ ۱۶۴ : این دل که دوستی به تو خون خواره می‌کند

شمارهٔ ۱۶۵ : گر ریخت پر عقابی ، فر هما بماند

شمارهٔ ۱۶۶ : المنةلله که شب هجر سر آمد

شمارهٔ ۱۶۷ : یار دور افتاده مان حل مراد ما نکرد

شمارهٔ ۱۶۸ : آنکس که دامن از پی کین تو بر زند

شمارهٔ ۱۶۹ : بازم غم بیهوده به همخانگی آمد

شمارهٔ ۱۷۰ : ملک دل را سپه ناز به یغما آمد

شمارهٔ ۱۷۱ : اغیار را آسان کشد عاشق چو ترک جان کند

شمارهٔ ۱۷۲ : خوش آن روزی که زنجیر جنون بر پای من باشد

شمارهٔ ۱۷۳ : در اول عشق و جنون آهم ز گردون بگذرد

شمارهٔ ۱۷۴ : نشانم پیش تیرش کاش تیرش بر نشان آید

شمارهٔ ۱۷۵ : هم مگر فیض توام نطق و بیانی بدهد

شمارهٔ ۱۷۶ : غم هجوم آورده می‌دانم که زارم می‌کشد

شمارهٔ ۱۷۷ : کجا در بزم او جای چو من دیوانه‌ای باشد

شمارهٔ ۱۷۸ : باغ ترا نظارگیانی که دیده‌اند

شمارهٔ ۱۷۹ : عشق گو بی عزتم کن ، عشق و خواری گفته‌اند

شمارهٔ ۱۸۰ : پی وصلش نخواهم زود یاری در میان افتد

شمارهٔ ۱۸۱ : کسی کز رشک من محروم از آن پیمان شکن گرید

شمارهٔ ۱۸۲ : کاری نشد از پیش و ز کف نقد بقا شد

شمارهٔ ۱۸۳ : پی خدنگ جگر گون به خون مردم کرد

شمارهٔ ۱۸۴ : غلام عشق حاشا کز جفای یار بگریزد

شمارهٔ ۱۸۵ : در آن دیار که هجران بود حیات نباشد

شمارهٔ ۱۸۶ : هیچکس چشم به سوی من بیمار نکرد

شمارهٔ ۱۸۷ : آیینهٔ جمال ترا آن صفا نماند

شمارهٔ ۱۸۸ : هرکه یار ماست میل کشتن ما می‌کند

شمارهٔ ۱۸۹ : ما را به سوی خود خم موی تو می‌کشد

شمارهٔ ۱۹۰ : دوش اندک شکوه‌ای از یار می‌بایست کرد

شمارهٔ ۱۹۱ : سرخی‌ای کان ز نی تیر تو پیدا باشد

شمارهٔ ۱۹۲ : می‌کشم زان تند خو گر صد تغافل می‌کند

شمارهٔ ۱۹۳ : هرگز به غرض عشق من آلوده نگردد

شمارهٔ ۱۹۴ : آنکه هرگز یاد مشتاقان به مکتوبی نکرد

شمارهٔ ۱۹۵ : دلی کز عشق گردد گرم، افسردن نمی‌داند

شمارهٔ ۱۹۶ : کسی از دور تا کی چین ابروی کسی بیند

شمارهٔ ۱۹۷ : که جان برد اگر آن مست سرگران بدرآید

شمارهٔ ۱۹۸ : شوقم گرفت و از در عقلم برون کشید

شمارهٔ ۱۹۹ : ز کار بستهٔ ما عقدهٔ حرمان که بگشاید

شمارهٔ ۲۰۰ : سد حشر جان ز پی یکه سواری رسید

شمارهٔ ۲۰۱ : مگر من بلبلم کز گفتگوی گل زبان بندد

شمارهٔ ۲۰۲ : چرا خود را کسی در دام سد بی نسبت اندازد

شمارهٔ ۲۰۳ : در راسته ناز فروشان که بتانند

شمارهٔ ۲۰۴ : ما را دو روزه دوری دیدار می‌کشد

شمارهٔ ۲۰۵ : خونخواره راهی می‌روم تا خود به پایان کی رسد

شمارهٔ ۲۰۶ : عشق کو تا شحنهٔ حسرت به زندانم کشد

شمارهٔ ۲۰۷ : درون دل به غیر از یار و فکر یار کی گنجد

شمارهٔ ۲۰۸ : دلم خود را به نیش غمزه‌ای افکار می‌خواهد

شمارهٔ ۲۰۹ : جنونی داشتم زین پیش بازم آن جنون آمد

شمارهٔ ۲۱۰ : آه شراره بارم کان از درون برآمد

شمارهٔ ۲۱۱ : کی اهل دل به کام خود از دوستان برند

شمارهٔ ۲۱۲ : ز عشق من به تو اغیار بدگمان شده‌اند

شمارهٔ ۲۱۳ : یاران خدای را به سوی او گذر کنید

شمارهٔ ۲۱۴ : سرت از غرور خوبی به کسی فرو نیاید

شمارهٔ ۲۱۵ : روزها شد تا کسم پیرامن این در ندید

شمارهٔ ۲۱۶ : تو خون به کاسهٔ من کن که غیرتاب ندارد

شمارهٔ ۲۱۷ : به لب بگوی که آن خندهٔ نهان نکند

شمارهٔ ۲۱۸ : چرا ستمگر من با کسی جفا نکند

شمارهٔ ۲۱۹ : پرسیدن حال دل ریشم بگذارید

شمارهٔ ۲۲۰ : آیین دستگیری ز اهل جهان نیاید

شمارهٔ ۲۲۱ : که جان برد اگر آن مست سرگران بدرآید

شمارهٔ ۲۲۲ : روم به جای دگر ، دل دهم به یار دگر

شمارهٔ ۲۲۳ : دل و طبع خویش را گو که شوند نرم خوتر

شمارهٔ ۲۲۴ : آخر ای مغرور گاهی زیر پای خود نگر

شمارهٔ ۲۲۵ : گو حرمت خود، ناصح فرزانه نگه دار

شمارهٔ ۲۲۶ : جستم از دام ، به دام آر گرفتار دگر

شمارهٔ ۲۲۷ : عزلت ما شده سر تاسر دنیا مشهور

شمارهٔ ۲۲۸ : شده‌ام سگ غزالی که نگشته رام هرگز

شمارهٔ ۲۲۹ : مست آن ترک به کاشانه من بود امروز

شمارهٔ ۲۳۰ : دوش پر عربده‌ای بود و نه آنست امروز

شمارهٔ ۲۳۱ : ای دل بی جرم زندانی، تو در بندی هنوز

شمارهٔ ۲۳۲ : وه که دامن می‌کشد آن سرو ناز از من هنوز

شمارهٔ ۲۳۳ : گرچه دوری می‌کنم بی‌صبر و آرامم هنوز

شمارهٔ ۲۳۴ : هست از رویت مرا سد گونه حیرانی هنوز

شمارهٔ ۲۳۵ : شرح ضعفم از سگان آستان خود بپرس

شمارهٔ ۲۳۶ : مغرور کسی به که درت جا نکند کس

شمارهٔ ۲۳۷ : ای دل به بند دوری او جاودانه باش

شمارهٔ ۲۳۸ : عشق می‌فرمایدم مستغنی از دیدار باش

شمارهٔ ۲۳۹ : تن اگر نبود ز نزدیکان چو شد گو دور باش

شمارهٔ ۲۴۰ : ترک ما کردی برو هم‌صحبت اغیار باش

شمارهٔ ۲۴۱ : روزی این بیگانگی بیرون کند از خوی خویش

شمارهٔ ۲۴۲ : کردیم نامزد به تو نابود و بود خویش

شمارهٔ ۲۴۳ : در مانده‌ام به درد دل بی علاج خویش

شمارهٔ ۲۴۴ : بند دیگر دارم از عشقت به هر پیوند خویش

شمارهٔ ۲۴۵ : ما در مقام صبر فشردیم گام خویش

شمارهٔ ۲۴۶ : تو و هر روز و بزم عشرت خویش

شمارهٔ ۲۴۷ : ریخت خونم را و برد از پیش آن بیداد کیش

شمارهٔ ۲۴۸ : الاهی از میان ناپسندان بر کران دارش

شمارهٔ ۲۴۹ : مستحق کشتنم خود قائلم زارم بکش

شمارهٔ ۲۵۰ : کوهکن بر یاد شیرین و لب جان پرورش

شمارهٔ ۲۵۱ : با جوانی چند در عین وفا می‌بینمش

شمارهٔ ۲۵۲ : بست زبان شِکوه‌ام، لب به سخن گشادنش

شمارهٔ ۲۵۳ : بر میان دامن زدن بینند و چابک رفتنش

شمارهٔ ۲۵۴ : نیستم یک دم ز درد و محنت هجران خلاص

شمارهٔ ۲۵۵ : تکیه کردم بر وفای او غلط کردم، غلط

شمارهٔ ۲۵۶ : بی رخِ جان‌پرورِ جانان مرا از جان چه حظ

شمارهٔ ۲۵۷ : قیمتِ اهلِ وفا یار ندانست دریغ

شمارهٔ ۲۵۸ : به سودای تو مشغولم ز غوغای جهان فارغ

شمارهٔ ۲۵۹ : شمع بزم غیر شد با روی آتشناک، حیف

شمارهٔ ۲۶۰ : مستغنی است از همه عالم گدای عشق

شمارهٔ ۲۶۱ : مده از خنده فریب و مزن از غمزه خدنگ

شمارهٔ ۲۶۲ : تو زمن پرس قدر روز وصال

شمارهٔ ۲۶۳ : کی تبسم دور از آن شیرین تکلم می‌کنم

شمارهٔ ۲۶۴ : دل باز رست از تو ،ز بند زمانه هم

شمارهٔ ۲۶۵ : تا چند به غمخانهٔ حسرت بنشینم

شمارهٔ ۲۶۶ : برزن ای دل دامن کوشش که کاری کرده‌ام

شمارهٔ ۲۶۷ : هر خون که تو دادی چو می ناب کشیدیم

شمارهٔ ۲۶۸ : سحر کجاست که فراش جلوه‌گاه توام

شمارهٔ ۲۶۹ : ما چون ز دری پای کشیدیم، کشیدیم

شمارهٔ ۲۷۰ : عشق ما پرتو ندارد ما چراغ مرده‌ایم

شمارهٔ ۲۷۱ : من این کوشش که در تسخیر آن خودکام می‌کردم

شمارهٔ ۲۷۲ : نیستیم از دوریت با داغ حرمان نیستیم

شمارهٔ ۲۷۳ : به آنکه بر سرلطفی مکش ز منت خویشم

شمارهٔ ۲۷۴ : شد وقت آن دیگر که من ترک شکیبایی کنم

شمارهٔ ۲۷۵ : این بس که تماشایی بستان تو باشم

شمارهٔ ۲۷۶ : بخت آن کو که کشم رخش و سوارش سازم

شمارهٔ ۲۷۷ : دو هفته رفت که ننواختی به نیم نگاهم

شمارهٔ ۲۷۸ : مبادا یارب آن روزی که من از چشم یار افتم

شمارهٔ ۲۷۹ : آمدم از سرنو بر سر پیوند قدیم

شمارهٔ ۲۸۰ : می‌توانم که لب از آب خضر تر نکنم

شمارهٔ ۲۸۱ : ما گل به پاسبان گلستان گذاشتیم

شمارهٔ ۲۸۲ : ما چو پیمان با کسی بستیم دیگر نشکنیم

شمارهٔ ۲۸۳ : مصلحت دیده چنین صبر که سویش نروم

شمارهٔ ۲۸۴ : نفروخته خود را ز غمت باز خریدیم

شمارهٔ ۲۸۵ : چو خواهم کز ره شوقش دمی بر گرد سر گردم

شمارهٔ ۲۸۶ : در آغاز محبت گر وفا کردی چه می‌کردم

شمارهٔ ۲۸۷ : دارد که چون تو پادشهی بنده‌ات شوم

شمارهٔ ۲۸۸ : ز کوی آن پری دیوانه رفتم

شمارهٔ ۲۸۹ : خوشست آن مه به اغیار آزمودم

شمارهٔ ۲۹۰ : از آن تر شد به خون دیده دامانی که من دارم

شمارهٔ ۲۹۱ : انجام حسن او شد پایان عشق من هم

شمارهٔ ۲۹۲ : دور از چمن وصل یکی مرغ اسیرم

شمارهٔ ۲۹۳ : از تندی خوی تو گهی یاد نکردم

شمارهٔ ۲۹۴ : ز کمال ناتوانی به لب آمدست جانم

شمارهٔ ۲۹۵ : همخواب رقیبانی و من تاب ندارم

شمارهٔ ۲۹۶ : منفعل گشت بسی دوش چو مستش دیدم

شمارهٔ ۲۹۷ : چون طفل اشک پرده در راز نیستم

شمارهٔ ۲۹۸ : در آن مجلس که او را همدم اغیار می‌دیدم

شمارهٔ ۲۹۹ : دلی و طاقت سد آه آتشین دارم

شمارهٔ ۳۰۰ : در راه عشق با دل شیدا فتاده‌ایم

شمارهٔ ۳۰۱ : از بهر چه در مجلس جانانه نباشم

شمارهٔ ۳۰۲ : جان رفت و ما به آرزوی دل نمی‌رسیم

شمارهٔ ۳۰۳ : برو که با دل پر درد و روی زرد بیایم

شمارهٔ ۳۰۴ : مدتی شد کز گلستانی جدا افتاده‌ام

شمارهٔ ۳۰۵ : صبرم نماند و نیست دگر تاب فرقتم

شمارهٔ ۳۰۶ : کی بود کز تو جان فکاری نداشتم

شمارهٔ ۳۰۷ : آتش به جگر زان رخ افروخته دارم

شمارهٔ ۳۰۸ : چه‌ها با جان خود دور از رخ جانان خود کردم

شمارهٔ ۳۰۹ : دیریست که رندانه شرابی نکشیدیم

شمارهٔ ۳۱۰ : جانا چه واقعست بگو تا چه کرده‌ایم

شمارهٔ ۳۱۱ : من که چون شمع از تف دل جانگدازی می‌کنم

شمارهٔ ۳۱۲ : گو جان ستان از من که من تن در بلای او دهم

شمارهٔ ۳۱۳ : صد دشنه بر دل می‌خورم وز خویش پنهان می‌کنم

شمارهٔ ۳۱۴ : آورده اقبالم دگر تا سجدهٔ این در کنم

شمارهٔ ۳۱۵ : کاری مکن که رخصت آه سحر دهم

شمارهٔ ۳۱۶ : ما اجنبی ز قاعدهٔ کار عالمیم

شمارهٔ ۳۱۷ : نه من از تو مهر خواهم نه تو بگذری ز کین هم

شمارهٔ ۳۱۸ : دل پر حسرت از کوی تو برگردیدم و رفتم

شمارهٔ ۳۱۹ : یک همدم و همنفس ندارم

شمارهٔ ۳۲۰ : چو دیدم خوار خود را از در آن بیوفا رفتم

شمارهٔ ۳۲۱ : در بزم وصل اگر چه همین در میان منم

شمارهٔ ۳۲۲ : به دل دیرین بنایی بود کندم

شمارهٔ ۳۲۳ : به استغنات میرم سرو استغنا بلند من

شمارهٔ ۳۲۴ : آمد آمد حسن در رخش غرور انگیختن

شمارهٔ ۳۲۵ : هست هنوز ماه من چشم و چراغ دیگران

شمارهٔ ۳۲۶ : من اگر این بار رفتم ، رفتم آزارم مکن

شمارهٔ ۳۲۷ : ای قامت تو جلوه ده شیوه‌های حسن

شمارهٔ ۳۲۸ : مکن مکن لب مارا به شکوه باز مکن

شمارهٔ ۳۲۹ : رشک می‌بردند شهری بر من و احوال من

شمارهٔ ۳۳۰ : مرا با خار غم بگذار و گشت باغ و گلشن کن

شمارهٔ ۳۳۱ : اینچنین گر جانب اغیار خواهی داشتن

شمارهٔ ۳۳۲ : شد صرف عمرم در وفا بیداد جانان همچنان

شمارهٔ ۳۳۳ : تغافلها زد اما شد نگاهی عذر خواه من

شمارهٔ ۳۳۴ : چه کم می‌گردد از حشمت بلاگردان نازم کن

شمارهٔ ۳۳۵ : پیش تو بسی از همه کس خوارترم من

شمارهٔ ۳۳۶ : آمدم سر تا قدم در بند سودا همچنان

شمارهٔ ۳۳۷ : ای اجل از قید زندان غمم آزاد کن

شمارهٔ ۳۳۸ : نوبهار آمد ولی بی‌دوستان در بوستان

شمارهٔ ۳۳۹ : فراغت بایدت جا در سر کوی قناعت کن

شمارهٔ ۳۴۰ : ما را میازار اینهمه چندین جفا بر ما مکن

شمارهٔ ۳۴۱ : زین سان که تند می‌گذرد خوش‌خرام من

شمارهٔ ۳۴۲ : به دست آور بتی جان بخش و عیش جاودانی کن

شمارهٔ ۳۴۳ : گهی از بزم بر می‌خیز و طرف بام جا می‌کن

شمارهٔ ۳۴۴ : می‌یابم از خود حسرتی باز از فراق کیست این

شمارهٔ ۳۴۵ : ز کویت رخت بربستم نگاهی زاد راهم کن

شمارهٔ ۳۴۶ : ای که دل بردی ز دلدار من آزارش مکن

شمارهٔ ۳۴۷ : تو پاک دامن نوگلی، من بلبل نالان تو

شمارهٔ ۳۴۸ : دلا عزم سفر دارم از آن در گفتم آگه شو

شمارهٔ ۳۴۹ : آمده نو به شحنگی در دلم آرزوی تو

شمارهٔ ۳۵۰ : یک بار نباشد که نیازرده‌ام از تو

شمارهٔ ۳۵۱ : ترسم جنون غالب شود طغیان کند سودای تو

شمارهٔ ۳۵۲ : گرچه کردم ذوق‌ها از آشنایی‌های او

شمارهٔ ۳۵۳ : میان مردمانم خوار کردی عزت من کو

شمارهٔ ۳۵۴ : دل از عشق کهن بگرفت از نو دلستانی کو

شمارهٔ ۳۵۵ : شد بی‌حساب کشور جانها خراب از او

شمارهٔ ۳۵۶ : سد خانهٔ دین سوخت به هر رهگذر از تو

شمارهٔ ۳۵۷ : می‌روم نزدیک و حال خویش می‌گویم به او

شمارهٔ ۳۵۸ : منفعل دل خودم چند کشد جفای تو

شمارهٔ ۳۵۹ : آتشی خواهم دل افسرده را بریان در او

شمارهٔ ۳۶۰ : با مدعی به صلح بدل گشت جنگ تو

شمارهٔ ۳۶۱ : تند سویم به غضب دید که برخیز و برو

شمارهٔ ۳۶۲ : خوشا در پای او مردن خدایا بخت آنم ده

شمارهٔ ۳۶۳ : گرفته رنگ ز خون دلم چو لاله پیاله

شمارهٔ ۳۶۴ : هجر خدایا بس است زود وصالی بده

شمارهٔ ۳۶۵ : صاف طرب آماده کن ترتیب عشرتخانه ده

شمارهٔ ۳۶۶ : لاله‌اش از سیلیت نیلوفری شد آه آه

شمارهٔ ۳۶۷ : گذشتم از درت بر خاک سد جا چشم تر مانده

شمارهٔ ۳۶۸ : ناوکت بر سینهٔ این ناتوان آمد همه

شمارهٔ ۳۶۹ : بر آن سرم که نیاسایم از مشقت راه

شمارهٔ ۳۷۰ : در این فکرم که خواهی ماند با من مهربان یا نه

شمارهٔ ۳۷۱ : قلب سپه ماست به یک حمله شکسته

شمارهٔ ۳۷۲ : آخر ای بیگانه خو ناآشنایی اینهمه

شمارهٔ ۳۷۳ : سوی بزمت نگذرم از بس که خوارم کرده‌ای

شمارهٔ ۳۷۴ : شوقیست غالب بر دلم ازنو، به دل جا کرده‌ای

شمارهٔ ۳۷۵ : خواهد دگر به دامگهی بال بسته‌ای

شمارهٔ ۳۷۶ : مردمی فرموده جا در چشم گریان کرده‌ای

شمارهٔ ۳۷۷ : سبوی باده‌ای گویا به هر پیمانه‌ای خوردی

شمارهٔ ۳۷۸ : من اندوهگین را قصد جان کردی ، نکو کردی

شمارهٔ ۳۷۹ : چه فروشدی به کلفت چه شدت چه حال داری

شمارهٔ ۳۸۰ : جایی روم که جنس وفا را خرد کسی

شمارهٔ ۳۸۱ : چه شود گرم نوازی به عنایت خطابی

شمارهٔ ۳۸۲ : چون کوه غم تاب آورد جسمی بدین فرسودگی

شمارهٔ ۳۸۳ : گر طی کنم طریق ادب را چه می‌کنی

شمارهٔ ۳۸۴ : چه خوش بودی دلا گر روی او هرگز نمی‌دیدی

شمارهٔ ۳۸۵ : چه دیدی ای که هرگز بد نبینی

شمارهٔ ۳۸۶ : آتشی در جان ما افروختی

شمارهٔ ۳۸۷ : من و از دور تماشای گلستان کسی

شمارهٔ ۳۸۸ : ای از گل عذرات هر مرغ را نوایی

شمارهٔ ۳۸۹ : مرا زد راه عشق خردسالی

شمارهٔ ۳۹۰ : خوش است چشم به چشم تو و نگاه نهانی

شمارهٔ ۳۹۱ : کردم از سجدهٔ راه تو جبین آرایی

شمارهٔ ۳۹۲ : چو پیش نقش شیرین کوهکن عرض بلا کردی

شمارهٔ ۳۹۳ : ای جوان ترک وش میر کدامین لشکری

شمارهٔ ۳۹۴ : از برای خاطر اغیار خوارم می‌کنی

شمارهٔ ۳۹۵ : بکش زارم چه دایم حرف از آزار می‌گویی

شمارهٔ ۳۹۶ : ای آنکه عرض حال من زار کرده‌ای

شمارهٔ ۳۹۷ : ای مرغ سحر! حسرت بستان که داری؟