شمارهٔ ۳۰۷

هوش مصنوعی: من از چهرهٔ درخشان و خشمگین او داغ در دل دارم و این اشک‌های تلخی که می‌ریزم حاصل سوختگی درونم است.

هوش مصنوعی: گفتی چه چیزی از دوری آتش ذخیره کرده‌ای. من هم این درد سنگینی را که بر دل دارم، با خود دارم.

هوش مصنوعی: من آرزوهایم را از چشم خود دور نکرده‌ام و به دقت به آن‌ها توجه و نگاه می‌کنم.

هوش مصنوعی: در دام غمت تازه افتاده‌ام، نگه‌ام‌دار. من به گونه‌ای یاد گرفته‌ام که مثل پرندگان تازه‌کار گرفتار می‌شوم.

هوش مصنوعی: دل من مانند آتش سوزانی می‌سوزد، و چون لامپ که از نور شمع روشن می‌شود، من نیز از این شعله به روشنی و زندگی ادامه می‌دهم.