شمارهٔ ۲۴۹

مستحق کشته شدنم و خود بر این امر اگاهم پس مرا آشفته‌حال بکش، پیش‌تر درحالی که بی‌گناه بودم مرا میکشتی، اکنون که گناهکارم، پس مرا بکش.

تیغِ بیرحمی‌ات را به روی من بکش و اول زبانم را ببر، پس از آن مرا آزار بده و درحالی که مرا در بی‌نصیبی از خودت گذاشته ای، مرا بکش.

بدان خاطر که تو مرا عفو کرده و می‌بخشی من از بهر مورد لطف و بخشش تو قرار گرفتن، باز مرتکب جرم و گناه دیگری می‌شوم، رحم و عطوفت هم حدی دارد و دگر از حد آن گذشت، بنابراین اینبار که گنه کردم به جای بخشش مرا بکش.

فراموش نکن که من دیگران نیستم که کشتنم هم مانند دیگران باشد؛ من وحشی‌ام، و کشتن من در حقیقت همان نگریستن به روی زیبای توست، پس روی خود را نمایان کن برای من و مرا از شادی دیدار با سيمایت بکش.