شمارهٔ ۲۹۲

هوش مصنوعی: دور از گلزار و وصال، احساس تنهایی و اسیری می‌کنم و می‌ترسم که تو از حال من بی‌خبر شوی و من در این گرفتاریم، نابود شوم.

هوش مصنوعی: می‌خواهم از چشم تو دور شوم و از مهرت بی‌بهره باشم، هرچند که در دردم عمیق و ناچیز به نظر می‌آیم.

هوش مصنوعی: اگر آب فراموشی بیشتر از این به من برسد، می‌ترسم که تمام یادها و خاطراتم از بین برود.

هوش مصنوعی: جان به وداع تنش پرداخت و برخاست، که وحشی، تو بنشین و من در پیشگاه این جمع می‌روم.