شمارهٔ ۱۵۲

هوش مصنوعی: از این چشم که به ندیدن و بی‌توجهی عادت کرده، بپرس که آیا گناه من چقدر کم و ناچیز است، در حالی که خودم را بی‌گناه می‌دانم.

هوش مصنوعی: از آن نیمه شب بترس، زیرا ممکن است غم و اندوهی که در دل داری، به یکباره بر تو حمله‌ور شود و دیگر نتوانی خود را کنترل کنی.

هوش مصنوعی: ما جان خود را به خاطر تو فدای راهت کرده‌ایم، ای ظالم. تو چه کار می‌کنی؟ آیا فقط به خاطر زیبایی‌های چشمان سیاه خود ما را به معضلی گرفتار کرده‌ای؟

هوش مصنوعی: تو دل مرا ربودی و آن را به حسرت سوزاندی، حالا خودت باید بدانی که چه گناهی کرده‌ای.

هوش مصنوعی: هرگز نگذار که درد سر تو از فریاد و شکایت به وجود بیاید. بدان که شما، ای حاکمان، در راه خود هیچ توجهی به این عذاب‌ها ندارید و فقط به فکر خودتان هستید.

هوش مصنوعی: از آن دوران یاد می‌کنم که لبخند تو مرا از آسیب نگاه زهرآگین دور نگه می‌داشت و در آغوش خود حفظ می‌کرد.

هوش مصنوعی: من دیگر شکار کسی نخواهم شد. من مانند یک وحشی هستم، اما تو هم از این مکان که شکارگاه من است، دور نشو.