شمارهٔ ۱۰۲

تا جانانم از پیش دیدگانم رفت، انگار او از پیش من نرفت، بلکه این جان من بود که تنم را ترک کرد.

اگر میبینی تن من اینجاست و با جانانم نرفته‌است، به‌جای آن اندوه من و غم دوری او؛ به دوردست ها میرود.

در من دنبال سر و سامان نگرد، چراکه هنگامی که تو رفتی، سر و سامان من هم همراه تو رفت.

تا چشمان خویش را بر هم زدم، او همچون قطره‌ی اشکی که از دیده‌ای گریان میچکد و آن را ترک میکند، مرا ترک کرد و رفت.

بهر آن از غم و حسرت به خود میپیچم؛ که او، کسی که همچون گنجی بود در ویرانه من، مرا ترک کرد و رفت.