شمارهٔ ۱۰۵

هوش مصنوعی: زمانی که کمان ناز برمی‌دارد و تیرش را می‌کشد، آشفتگی و غفلت به وجود می‌آید و هنگام باران، به دنبال ابرها می‌گردی.

هوش مصنوعی: گل لاله‌ای که از حرارت زمین و رطوبت دشت برای رویدنی به دنیا آمده، به مانند چهره‌ای زیباست که از گرد و غبار نجات یافته و پاک و شفاف شده است.

هوش مصنوعی: به سمت دستان تو می‌روم، زیرا انسان‌های خوب را در کمان ناز تیر زیبایی تو، به دست می‌گیرند.

هوش مصنوعی: تا چه حد می‌تواند شوخی و لطافت طبع تو در هر گوشه و خیابانی آتش به پا کند، در حالی که گاهی فقط به یک جا نشستن اکتفا می‌کنی.

هوش مصنوعی: من موجودی وحشی هستم و در جایی که تو شکار می‌کنی، نمی‌توانم آرام بگیرم. من یک شکارچی نیستم که باید تسلیم شوم یا تو را خسته کنم.